မွားတတ္သည္ ဆိုေသာ္လည္း (အဆက္)

စာေရးသူရဲ့ အိမ္ေဘးမွာ မူလတန္း(သံုးတန္း) ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ ကေလးရဲ့ပင္ကိုယ္္စရိုက္က အမ်ားညီလို့ ‘ဤ’ ကို ‘ကြ်ဲ’ လို့လိုက္ဖတ္မယ့္ စရိုက္မ်ိဳးမဟုတ္တဲ့ သာမန္ကေလးထက္ ဥာဏ္ရည္အနည္းငယ္ျမင့္သူပါ။ တရက္ေက်ာင္းက လပါတ္စာေမးပြဲအျပီး၊ အမွတ္သိရတဲ့တေန့မွာေပါ့။ ျမန္မာစာအမွတ္ နွစ္မွတ္ထင္ပါရဲ့ အေလွ်ာ့ခံရတယ္။ ဘာေၾကာင့္ေလွ်ာ့တာလဲလို့ သူသိရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမကို ေစာဒကတက္ပါတယ္။ ‘ဓာတ္’ ကို ေရးခ်နဲ့ မေရးဘဲ ေမာက္ခ်နဲ့ေရးလို့ ေလွ်ာ့ခံရတာပါ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း မေက်မနပ္နဲ့ သူမွန္ေၾကာင္း အမွတ္ေလွ်ာ့တာ ဆရာမမွားေၾကာင္း ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနေလရဲ့။

ဒါနဲ့စာေရးသူက သားသားကဘာေၾကာင္းသားမွန္တယ္ထင္တာလဲ၊ ပံုနိွပ္စာအုပ္မွာ ေမာက္ခ်နဲ့ေရးထားလို့လားလို့ ေမးမိပါတယ္။ အဲ့သည္ေတာ့မွ ၀မ္းသာအားရနဲ့ ‘ဟုတ္တယ္’ ဆိုျပီး စာအုပ္ကိုအေျပးအလႊားသြားယူ၊ စာမ်က္နွာတစ္ခုကိုလွန္ျပီး ‘ဓါတ္’ စာလံုးကိုျပပါတယ္။ စာအုပ္က ေက်ာင္းကထုတ္တဲ့ မိတၱဴစာရြက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္ထားတဲ့စာအုပ္မ်ိဳးပါ။ အဲ့သည္စာတအုပ္တည္းမွာကိုဘဲ တေနရာမွာ ေရးခ်နဲ့ေရးျပီး တေနရာမွာ ေမာက္ခ်နဲ့ ေရထားပါတယ္။

သည္အမွားအတြက္ အမွတ္မေလ်ာ့ခဲ့ရင္ အတန္းထဲမွာ သူလြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္အဆင္းတစ္ရမွာပါ။ နွစ္မွတ္ေလ်ာ့သြားတဲ့အတြက္ အဆင့္တစ္ နွစ္ေယာက္ျဖစ္သြားရတာကို မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေနရွာတာပါ။ စာေရးသူက ကေလးကိုပဲ နွစ္သိမ့္ရပါေတာ့တယ္။ သားသားညံ့လို့မွားတာမဟုတ္ပါဘူး၊ စာအုပ္မွားလို့သားလိုက္မွားတာဘဲ၊ ဓာတ္ကိုေမာက္ခ်နဲ့ေရးရင္မွားတယ္ဆိုတာ သားသားက နွစ္မွတ္ေပးျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ သိလိုက္ရတာမို့ သားတစ္သက္လံုးသည္အမွားမ်ိဳးဘယ္ေတာ့မွ မွားမွာမဟုတ္ဘူး။ တန္ပါတယ္သားရယ္ေနာ္ ဆိုေတာ့မွျပံဳးနိုင္ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းေမာက္ခ်ဘာေၾကာင့္သံုးရတယ္ဆိုတာ ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္။ ခ,ဂ,င,ဒ,ပ,၀ ကိုေရးခ် (-ာ) နဲ့ေရးခိုင္းလိုက္ျပီး ေမာက္ခ် (-ါ) မသံုးမျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ ေက်နပ္လက္ခံသြားပါတယ္။ သားသားက မွားတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ စည္းကမ္းနဲ့ မညီညြတ္လို့ပါလို့ နွစ္သိမ့္လိုက္ရပါတယ္။

ေလာကမွာ စည္းကမ္းကိုမသိလို့မွားတာ၊ သိလ်က္နဲ့ ဂရုမစိုက္ပဲ အမွားက်ဴးလြန္တာ၊ သိလည္းသိ လိုက္လည္းလိုက္နာျပီးေတာ့ မမွားေအာင္ေနတာ လူသံုးမ်ိဳးရိွတယ္ဆိုရင္ သားသားကဘယ္လိုလူမ်ိဳးလုပ္မွာလဲလို့ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္မိပါတယ္။

အမွားကင္းနိုင္ၾကပါေစ။

မွားတတ္သည္ ဆိုေသာ္လည္း

သင္ယူေလ့လာဂီတပညာ ဆိုတာ MRTV-4 ကလႊင့္တဲ့ အစီအစဥ္တစ္ခုပါ။ ဂီတနဲ့ သိပ္အကြ်မ္းတ၀င္ မရိွလို့ ၾကည့္ေလ့ၾကည့္ထမရိွပါဘူး။ တရက္မွာေတာ့ ဂီတအေၾကာင္းသက္သက္မဟုတ္တဲ့ ထူးျခားတဲ့တင္ဆက္မႈေၾကာင့္ စိတ္၀င္စားစြာ အစအဆံုးၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ယေန့လူငယ္ေတြစကားေျပာၾကရာမွာ ‘တ’ နဲ’ ‘သ’ လြဲၾကတာ၊ အသံမပီမသေျပာတာကို စတိုင္လုပ္ေနၾကတာစတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ေစတနာအရင္းခံျပီး တင္ဆက္သြားၾကတာပါ။ ျမန္မာလူငယ္မ်ား ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားနဲ့ ပတ္သက္လို့ အေလးအနက္ထားေစခ်င္၊ တန္ဖိုးထားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာကို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ တင္ဆက္သူမ်ားနဲ့ စီစဥ္သူမ်ားကိုေလးစားပါတယ္လို ့ ပဏာမေျပာခ်င္ပါတယ္။

စကားစပ္လို့ “ပဏာမ” နဲ့ “ပမာဏ” ေရာေထြးေနၾကတာေလးေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ အနက္ရင္းကြဲျပားသလို အသံထြက္လည္းမတူပါဘူး။ ကိုယ့္မိခင္ဘာသာစကားအေနနဲ့ မမွားသင့္ပါဘူး။ သည္လိုအမွားမ်ိဳးကို လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ၊ မိသားစုနဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းစကား၀ိုင္းမွာ ေျပာမိရင္ ၀ိုင္းဟားရံုေပါ့။ တစ္နိုင္ငံလံုးကို လႊင့္ေနတဲ့ ရုပ္သံလိုင္းလို၊ ေရဒီယိုအစီအစဥ္လိုမ်ိဳးမွာ မွားရင္ေတာ့ အမွားက သိပ္က်ယ္ျပန့္သြားျပီေလ။ မနွစ္က တရုတ္-ျမန္မာခ်စ္ၾကည္ေရးေျခစမ္းပြဲအျဖစ္ က်င္းပတဲ့ ေဘာလံုးပြဲအေၾကာင္းရုပ္သံလိုင္းကေန သတင္းအျဖစ္ေၾကျငာပါတယ္။ ျမန္မာလူငယ္ကစားသမားေတြကို လက္ေရြးစင္ အျဖစ္အျပီးသတ္ေရြးခ်ယ္ေရးမွာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစမယ့္ပြဲအျဖစ္ က်င္းပတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ “ျမန္မာလူငယ္လက္ေရြးစင္အသင္း”လို့ နာမည္မတပ္ပဲ “ပဏာမ ျမန္မာလူငယ္လက္ေရြးစင္အသင္း” လို့သံုးနႈန္းပါတယ္။



သတင္းေၾကျငာသူ မိန္းကေလးက “ပမာဏ ျမန္မာလူငယ္လက္ေရြးစင္အသင္း” လို့ေျပာခ်လိုက္တာကို ပထမေတာ့ ေအာ္ ကေလးမေတာ့ လွ်ာခလုတ္တိုက္ပဟဲ့ လို့ျပံဳးမိပါတယ္။ သို့ေသာ္သည္အမွားကိုဘဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ သံုးေလးၾကိမ္ေျပာသြားေတာ့ မျပံဳးနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လွ်ာခလုတ္တိုက္တဲ့ အမွားမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သည္ေနရာမွာ သူဟာ ပမာဏ နဲ့ ပဏာမ ကို မကဲြျပားဘူးဆိုတာသိသာေနပါတယ္။ အနက္ရင္း ကြဲျပားပါလ်က္ ခြဲျခားမသိၾကလို့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးမွားေနၾကတဲ့ အလားတူ အမွားမ်ိဳးအမ်ားၾကီးပါ။ တိုက္ခိုက္ နဲ့ တိုက္ခတ္၊ ေၾကာ္ျငာ နဲ့ ေၾကျငာ၊ ေလွ်ာ့ နဲ့ ေလ်ာ့ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ မၾကာခဏဆိုသလို ေရာေထြးျပီးသံုးနႈန္းေနတာကို ၾကားေနေတြ့ေနရတာပါ။

မၾကာခဏ ဆိုသလို ၾကားၾကားေနရတဲ့ တြင္က်ယ္ေနေသာ အမွားတရပ္ရိွပါေသးတယ္။ “ငါမလုပ္ကေသးဘူး”၊ “မၾကားကေသးဘူး”၊ “မၾကည့္ကေသးဘူး” စသျဖင့္ ‘ရ’ ေနရာမွာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ‘က’ ထည့္ျပီးတလဲြေျပာေနၾကတာပါ။ နားကေလာစရာပါပဲ။ ဘယ္ေက်ာ္ၾကားသူတစ္ဦးဦးကမ်ား စထြင္လိုက္သလဲလို့ေတာင္ေတြးမိပါတယ္။ Celebrity Style ဆိုျပီး စတိုင္လုပ္ေျပာေနၾကသလားလို့ပါ။ သည္လိုေျပာေနတဲ့ လူငယ္ေတြဟာ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ေနာက္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ တစ္ခုလံုးမွားျပီးရင္း မွားၾကေတာ့မွာပါ။ အမ်ားညီ ‘ဤ’ ေတာင္ ‘ကြ်ဲ’ ျဖစ္သတဲ့။ (ဆက္ပါဦးမည္…။)

အရင္အတိုင္းဘဲတဲ့လား။

ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွေသာ မဂၤလာခန္းမၾကီးထဲတြင္ နႈတ္ဆက္ဂါရ၀ျပဳသူမ်ား၊ အခ်င္းခ်င္း စကားနီွးေနွာေနၾကသူမ်ားျဖင့္ စည္ကား၍ေနသည္။ ထိုေလပစ္ေနသူ လူအုပ္ထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္ မပါ။

ကြ်န္ေတာ္ ဆိုသူ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မင္းထင္ပါ။ သိပ္မၾကာခင္ေလးကဘဲ အသက္ ၃၀ျပည့္လို့ ဘဲြ့တစ္ခုတိုးသြားတယ္။ လူပ်ိဳၾကီး မင္းထင္တဲ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒါလည္း မေမွ်ာ္လင့္ထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုး ၁၀တန္းကတည္းက လူပ်ိဳၾကီးဘဲ လုပ္မကြဆိုျပီး သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ Gang ေတာင္ေထာင္ခဲ့ၾကေသးတာကိုး။ တစ္ခုဘဲ ရိွတယ္။ အဲ့ဒီ့ အဖြဲ့ထဲက ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ က်န္ ၃ေယာက္က မိန္းမရကုန္ျပီ။ ခုအေျခအေနကေတာ့ “တစ္ေယာက္တည္းလား ေမးေတာ့ ငါတစ္ေယာက္ထဲပါ” သီခ်င္းဘဲထိုင္ဆိုရမလိုျဖစ္ေနေပါ့ဗ်ာ။

“သစၥာေဖါက္၊ ေခြးမသား။” သတို့သမီး ပခံုးကို တင္းတင္းဖက္ထားရင္း ပါးစပ္ၾကီး နားရြက္ခ်ိတ္မတတ္ ရီေနေသာ လႊမ္းေက်ာ္ ကိုဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ေမတၱာပို့မိသည္။ အားက်လို့လည္းမဟုတ္၊ စိတ္ဆိုးလိုု့လည္းမဟုတ္ပါ။ စစ္ပြဲမွာ ရြံ့ရြံ့ခြ်န္ခြ်န္ တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း မနိုင္နိုင္မွန္းသိ၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသသြားေသာ ရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္အား အျပစ္တင္မိသလို ခံစားခ်က္မ်ိဳး။ ဒီေကာင္ မိဘခ်င္းသေဘာတူထားတဲ့ မိန္းခေလးကို သြားေတြ့မယ္လို့ လာေျပာတုန္းက ရုပ္ကတစ္မ်ိဳး။ “ဒီမွာ ေဟ့ေကာင္ေတြ။ ငါ့ကိုမ်ားဘယ္သူမွတ္လို့လဲ။ လႊမ္းေက်ာ္ကြ။ လႊမ္းေက်ာ္။ အားလံုးကို လႊမ္းမိုးျပီး ေက်ာ္လႊားပစ္မယ့္ေကာင္။ မိန္းမရဲ့လႊမ္းမိုးမႈကို ခံမယ့္ေကာင္မဟုတ္ဘူး။ ငါ့ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးမွာ ေမာ္ဒန္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ဒီေလာက္၀င္ထြက္သြားလာေနတာေတာင္ စိတ္မကူးၾကည့္တာ မိဘေပးစားတာယူဖို့ ေ၀းေသးဟ။” လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းျပီးေတာ့ ေျပာေနတာမွတ္မိပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီ့တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ကေတာင္ မိဘ အားကိုးနဲ့မွ ေယာက်္ားရွာတဲ့မိန္းမ စံြမွာမဟုတ္ပါဘူးလို့ ေျပာလိုက္ေသးရဲ့။ အင္း… ခုေနမ်ား ထပ္ေျပာၾကည့္ပါလား၊ နားရင္းပိတ္အုပ္ခံရဖို့ကမ်ားတယ္။

“ခိခိခိ၊ ခစ္ခစ္ခစ္”
အလိုေလးဗ်ာ။ ေရွ့က ေဇယ်တို့အတြဲကလည္း ဘယ့္နွယ္ျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ ခန္းမကို သူတို့အိမ္မွတ္လို့ ကလိထိုးတမ္းေဆာ့ေနၾကေသးတယ္။ ၃လေက်ာ္ ၄လထဲေရာက္ေနတဲ့ ဗိုက္ၾကီးကိုမွ မေထာက္။ ေဇယ် ဆိုတာကေတာ့ ဒုတိယ သစၥာေဖာက္ေပါ့။ သူ့ေဘးက  ေရွ့တစ္ထြာေလာက္သိသိသာသာ စူထြက္ေနတဲ့ဗိုက္ကို ပ၀ါနဲ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အုပ္ဖို့ၾကိဳးစားေနတာကေတာ့ ေဇယ်ရဲ့ ခ်စ္ဇနီး ျမျမတဲ့။ သူတို့ ၂ေယာက္က ငယ္ကြ်မ္းေဆြ ဆိုဘဲ။ ငယ္ငယ္ကဇာတ္လမ္းေလးေတြရိွခဲ့ၾက ေပမယ့္ ေဇယ် ရြာကေနရန္ကုန္ေျပာင္းလာလို့ ေ၀းခဲ့ၾကရတာတဲ့။ ေဇယ်ခမ်ာ ျမျမနဲ့လြဲမယ့္အတူတူ လူပ်ိဳၾကီးဘဲလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္တို့အဖြဲ့၀င္ ျဖစ္လာတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ျပန္ေတြ့မယ့္ေတြ့ေတာ့လည္း ေဇယ်အဖြဲ့၀င္ျဖစ္တာ ၅နွစ္ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္နဲ့ mr.brown မွာတစ္ခုခုေကြ်းမယ္ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္တို့ကို ေခၚသြားရာက cashier မွာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမျမနဲ့တိုးတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို့ သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ေန့က အဖဲြ့၀င္တစ္ေယာက္ေလ်ာ့တဲ့ေန့ဘဲလို့။

ေဟာ…ေျပာရင္းဆိုရင္း ပြဲဦးထြက္သစၥာေဖာက္သူ မ်ိဳးလိႈင္ေရာက္လာျပီ။ ေက်ာင္းတုန္းကခ်ိန္းထားရင္အျမဲအေစာဆံုးေရာက္တဲ့ေကာင္ ေနာက္က်ျပန္ျပီ။ လက္ထဲမွာလည္း အၾကီးေကာင္ ၅နွစ္သားေလးနဲ့။ အင္းေလ၊ ကေလး ၃ေယာက္နဲ့ခ်ာလပတ္ရမ္းေနရတာဆိုေတာ့ ဘယ္အရင္လို ေရွ့ဆံုးကေန ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ့ ေရာက္လာေတာ့မလဲ။ အရင္ဆံုးစြံသြားတဲ့သူလို့ ေျပာမယ့္သာေျပာတယ္၊ သူက မိန္းမဆန့္က်င္ေရးမွာ အျပင္းထန္ဆံုး။ မိန္းမေတြကို လံုး၀အထင္မၾကီးဘူးေဟ့၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အထင္မၾကီးဘူးေဟ့ လို့ တစ္ခ်ိန္လံုးပါးစပ္ဖ်ားက ခ်တာမဟုတ္ဘူး။ ခုမ်ားက်ေတာ့ သူ့မိန္းမ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္မၾကီးက ဘယ္လူနာကို ဘယ္လိုကုေပးလိုက္တာ၊ ဘယ္လိုေကာင္းသြားတာနဲ့ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ေတြ့တိုင္းေျပာတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ မင္းထင္ပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၄နွစ္တုန္းက မင္းထင္ပါဘဲ။ စိတ္ဓာတ္ေရာ၊ ခံယူခ်က္ေရာ မေျပာင္းလဲေသးပါ။ မိန္းမဟာ မိန္းမဘဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာ္တဲ့ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ယူျပီးရင္ ကိုယ့္ကိုတြယ္ကပ္မွာဘဲ၊ ကိုယ့္အေပၚ စည္းမ်ည္းစည္းကမ္းေတြထုတ္မွာဘဲ၊ complain ေတြတက္မွာဘဲ။ လက္လန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါကိုသိရက္နဲ့ လက္နက္ခ်သြားတဲ့ အဖြဲ့၀င္ေတြကို။

“ဟေကာင္။ လူပ်ိဳၾကီး။ ဘာေတြေတြးျပီး ျပံဳးစိစိလုပ္ေနတာလဲကြ။”

ဒီေန့ပြဲရဲ့ အဓိကမင္းသား လႊမ္းေက်ာ္ ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို အုန္း ကနဲ့အုပ္လိုက္မွ စိတ္ကူးစျပတ္သြားသည္။ “ငါ့လခ်ီး။ ဘယ့္နွယ္လူပ်ိဳၾကီးလို့ အဲ့ေလာက္ကုန္းေအာ္ရတာတုန္း။” စိတ္ထဲက က်ိမ္ဆဲရင္း ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ မုန့္ခ်မွာလဲလို့ စဥ္းစားေနတာေဟ့ လို့ေနာက္လိုက္ရသည္။

“မင္းနဲ့ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္။ ဒါက ေသာ္တာ တဲ့။ ငါ့အမ်ိဳးသမီးရဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ သူက ဒီေန့ ပန္းျခင္းကိုင္ေလ။ အဲ့ဒါ စာေရးဆရာ မင္းထင္ လည္းလာတယ္ဆိုေတာ့ သူက ဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ ေမးေမးေနလို့ ေခၚလာျပတာ။ ကဲ...၀ေအာင္ၾကည့္၊ ေသာ္တာေရ။ ေဟာဒီ့ေကာင္ၾကီးဘဲ။”

ေစာေစာက လူပ်ိဳၾကီးဟု ေအာ္ေခၚရသည့္အေၾကာင္းအရင္းကို သေဘာေပါက္လိုက္ဟန္ျဖင့္ လႊမ္းေက်ာ္ကို ေစြၾကည့္မိသည္။ ေသာ္တာဟူေသာ မိန္းမပ်ိဳကလည္း ရွက္သြားဟန္ျဖင့္ လႊမ္းေက်ာ္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးသည္။ 

“ဟုတ္ကဲ့။ ေတြ့ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။”

ကြ်န္ေတာ္ ကမ္းေပးေသာလက္ကို ေသာ္တာ အသာအယာ ဆုပ္ကိုင္၍လႊဲခက္လိုက္ေသာအခါ…

ကြ်န္ေတာ္ မင္းထင္ပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၄နွစ္တုန္းက မင္းထင္ပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန့ေတာ့ ရင္ခုန္သံေတြအရင္ကထက္ပိုျမန္ေနသလိုဘဲဗ်ာ။

သူမထံမွ စာတစ္ေစာင္~~

ဒီခံုတန္းရွည္ေလးဆီ ေရာက္ခဲ့ျပန္ျပီ။

မျပဳျပင္တာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလို့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ ဒီခံုတန္းေလးဟာ ေမာင္နဲ့ ကြ်န္မရဲ့ အခ်စ္ေတြဖူးပြင့္တဲ့ေနရာလည္းျဖစ္၊ အမုန္းေတြနဲ့ လမ္းခြဲခဲ့တဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္မယ္လို့ ဘယ္သူမွ ေတြးမိမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အင္းေလ... ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခုခ်ိန္ထိ မယံုနုိင္ေသးဘဲကိုး...။

အျဖစ္အပ်က္ေတြက သိပ္ကိုျမန္လြန္းတယ္၊ ေမာင္ရယ္။ ေမာင္ကြ်န္မကို တကယ္ခ်စ္ေၾကာင္း သက္ေသျပမယ္ဆိုျပီး ေဟာဒီ့ ခံုတန္းေဘးက သစ္ပင္ထိပ္ထိတက္၊ တစ္သက္လံုးမခဲြဘူး လို့အာျဗဲၾကီးနဲ့ ေခၚခဲ့ေသးတာလည္း မေန့တစ္ေန့ကလိုပါဘဲ။

အဲဒီ့တုန္းက ကြ်န္မတို့ ၂ေယာက္ ဒီသစ္ပင္ၾကီးကို "အခ်စ္ ၀ံႆံ" လို့နာမည္ေပးခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ ဘာပင္မွန္းမသိေပမယ့္ ေမာင္နဲ့အတူ မီွခဲ့တဲ့ သစ္ပင္မို့လားေတာ့ မသိဘူး၊ အရမ္းကို သာယာလွပတယ္လို့ ထင္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့လည္း ေမာင္ရယ္...

ငမူးက လူဟစ္

လူနာတစ္ေယာက္အားဆရာ၀န္ကတစ္ကိုယ္လံုးေသခ်ာစစ္ေဆးအၿပီးေျပာသည္။
"ခင္ဗ်ားကသာျခဴသံပါေအာင္ညည္းေနတယ္၊ခင္ဗ်ားညည္းရျခင္းရဲ အေၾကာင္းရင္းကိုကြ်န္ေတာ္ဘာတစ္ခုမွရွာလို ့မေတြ ့ဘူး၊အို အရွင္းဆံုးေျပာမယ္ဗ်ာ၊အဲဒါ
ဘာျဖစ္လို ့မွမဟုတ္ဘူး၊အရက္ေသာက္ထားလို ့ပဲျဖစ္ရမယ္လို ့က်ဳပ္ေတာ့ထင္တယ္"

ဆရာ၀န္ကအညည္းလူနာကေအးေဆးေျပာလိုက္သည္။
"ဒီလိုဆိုရင္လည္းကိစၥမ၇ွိဘူးေဒါက္တာရယ္၊ေဒါက္တာအမူးေျပေလာက္မွကြ်န္ေတာ္တစ္
ေခါက္လာျပန္စစ္ေတာ့မယ္…"

ပဲြစားမဟုတ္၊ ေၾကာ္ျငာေပးယံုသက္သက္ပါ။ အဟဲ...

က)
Thida is looking for a roomate(single lady) who would like to share with her the aircon master room in Tiong Bahru.
If you are interested or if you have any friend who is interested, pls give Thida a call on 92775222.

ခ)
Ko Aung Naing got a room to rent from jan 5 to feb 25 in sembawang... Address : blk 510B (about 8 mins walk from MRT.)
Price : 600 for 2ppl in Common B.R

ဆူး

ဒီေန ့တနလၤာာမို ့အလုပ္ထဲတြင္ယားလို ့ပင္မကုတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္မအားမလပ္ျဖစ္ရသည္။
အပတ္တိုင္းMonday blue ျဖစ္ေပမဲ့ထိုေန ့တြင္မူညကေမာ့ထားသည့္ အရိွန္ေလးေကာင္းမႈျဖင့္အ
ေတာ္ေထြေန၏။အေရးထဲ colleague တစ္ေယာက္ကခြင့္ယူထားသျဖင့္သူ ့ အလုပ္ကိုပါကိုယ္က
လုပ္ေပးေနရျပန္ပါေရာလား။ထိုသို ့ျဖင့္ရံုးဆင္းခ်ိန္ ၅ နာရီေရာက္လာခဲ့ၿပီ..paper work ေတြကဘယ္ဘက္တစ္ပံု-ညာဘက္တစ္ပံုေတာင္လိုပံုေနေသးသည္။ Manager ႀကီးကေတာ့
ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ပင္…”နက္ျဖန္ဆိုနက္ျဖန္အလုပ္ေတြရွိဦးမွာကြ။ဒီေန ့ကိစၥဒီေန ့ ျဖတ္လိုက္တာဘဲေကာင္းပါတယ္။မင္းတို ့မျပီးမခ်င္းငါလဲမျပန္ပါဘူးကြာ။ေက်းဇူး…ေနာ္” တဲ့။
ဟုတ္တာေပါ့၊သူကသူ ့ရံုးခန္းထဲထိုင္ျပီးကိုယ္ေတြစီစစ္ထားတဲ့file ေတြထဲလက္မွတ္ထိုးေပးရံု
ဘဲဟာ။ၿပီးေတာ့အခ်ိန္ပိုေႀကးကလည္းရဦးမယ္။ ႏွင္ထုတ္ရင္ေတာင္ျပန္မွာမဟုတ္ဘူး။ကိုယ္က
ေတာ့probation ကာလဆိုေတာ့အခ်ိန္ပိုေႀကးမေျပာနဲ ့၊အလုပ္တရက္ပ်က္ရင္ေတာင္လခထဲ
ကႏႈတ္မယ္ဆိုတာႀကီးဘဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုfructuate ျဖစ္ေနရတာလည္းအေၾကာင္းရိွသည္။
ဆူးနဲ ့ညစာအတူတူစားဖို ့ခ်ိန္းထားတာက ၇နာရီ္္ေလ။(ႀကံဳတုန္ၾကြားလိုက္ဦးမယ္။ဆူးဆိုတာကြ်န္ေတာ့္ရည္းစားအသစ္ေလးပါ။)
ရံုးကpeninsula နားမွာဆိုေပမယ့္Inlay ေရာက္ဖို ့ ၅မိနစ္ေလာက္ေတာ့လမ္းေလ်ွာက္ရဦးမည္။ဒီတေခါက္ေနာက္က်၍မျဖစ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပါတ္က
Merlion Park မွာခ်ိန္းထားၿပီးအိပ္ရာထေနာက္က်လို ့နာရီ၀က္ေလာက္ဆူးေစာင့္လိုက္ရေသး
သည္။ အဲဒီကိစၥအတြက္နဲ ့တစ္ပါတ္လံုးစိတ္ေကာက္ေနသည္မွာမေန ့ကမွျပန္ၾကည္သြားသည္
မဟုတ္ပါလား။ျပန္တည့္သည့္အထိမ္းအမွတ္နဲ ့ညစာအတူတူစားပါမယ္ဆိုကာမွထပ္ေနာက္
က်လ်ွင္ေတာ့…….

ဆူးဆိုတဲ့ဆူးေလးရင္ထဲမွာဆူးေနလို ့ ထင္သည္ ….. အလုပ္ေတြတစ္ပံုႀကီးကို ၂နာ၇ီမျပည့္ခင္ပင္အကုန္ၿပီးသြား၏။ Manager စီစာရြက္စာတမ္းတင္၊ကိုယ့္ပစၥည္းေတြသိမ္းႏွင့္company ကထြက္ေတာ့ ၆နာရီ ၅၀ ပင္ရိွၿပီ။ကြ်န္ေတာ္တက္သုတ္ရိုက္ေတာ့သည္။လူႀကီးေတြ၊လူငယ္ေတြ၊မသိလမ္းမွာေတြ ့
သမ်ွလူကိုအကုန္ေက်ာ္တက္သည္။တစ္ခါတစ္ေလေျခဖ၀ါးႏွင့္လမ္းမထိေတာ့သလိုပင္ခံ
စားရသည္။(ပိုတာ၊ပိုတာ) အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ ၆နာရီ ၅၅ တြင္ Inlay ေရွ ့ေရာက္၏။

ဟိုက္…….ခုမွသတိရလို ့ပိုက္ဆံအိတ္ကိုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့….ျပားခ်ပ္လို ့ ပါလားဟရိုး…….မေန ့ကတစ္ျပားမ်ွမက်န္ေအာင္ club မွာသံုးလိုက္လို ့ဘဲျဖစ္မည္။ ဤသို ့ျဖင့္
Peninsula ႏွစ္ထပ္က POSB cash withdraw ကိုေျပးရ ျပနပါေတာ့သည္။ကံဆိုးမသြားရာမိုး
လိုက္လို ့ရြာ…ဟုပင္ေျပာရေတာ့မည္။ POSB ေရွ ့ေရာက္ေတာ့အေမာဆို ့သြားခဲ့ရျပန္၏။
စီေနသည့္တန္းႀကီးမွာတစ္မိုင္ေလာက္ရွည္ထြက္ေနသည္။(ပိုျပန္ၿပီ။) ၁၅ေယာက္၊အေယာက္
၂၀ ေလာက္ရိွမည္ထင္။လက္ပတ္နာရီကိုငံု ့ၾကည့္မိသည္….၆း၅၇pm..လက္ပတ္နာရီ မွန္ေပၚ
တြင္မေန ့ကဆူး၇ဲ ့မ်က္ႏွာကိုျပန္ျမင္ေယာင္လာ၏။

ေနာက္တခါေနာက္က်ရဲက်ၾကည့္…နင္ေခါင္းကြဲၿပီသာမွတ္…တဲ့ေလ။Peninsula Plaza က POSB ဆိုရင္အားလံုးမ်က္စိထဲျမင္မိၾကမည္ထင္ပါသည္။ Cash withdrawal machine ကသံုးလံုး၊cash deposit ကႏွစ္လံုးပါ။တစ္ခါတေလခြဲၿပီးတန္းစီတဲ့အတန္းႏွစ္တန္းရွိသလို၊
တစ္ခါတစ္ေလလူေတြရႈပ္လာရင္ေတာ့တန္းတတန္းတည္းျဖစ္သြားတတ္သည္။ေရွ ့ကလူ
ဘာအတြက္စီေနမွန္းမသိဘဲႏွင့္သူ ့ေနာက္လိုက္စီရင္းတစ္တန္းတည္းျဖစ္သြားဟန္ရွိ၏။
ဒီေန ့မွာလည္းတန္းတတန္းတည္းျဖစ္ျပန္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့အၾကည့္ကတန္းထိပ္ဆံုးမွာရွိ
သည့္မိန္းကေလးစီေရာက္သြားခဲ့သည္။ ထိုမိန္းကေလးလက္ထဲတြင္ ၅၀ တန္အခ်ိဳ ့ကိုင္ထား
သျဖင့္သူမေစာင့္ေနသည္မွာ Cash deposit စက္ျဖစ္မွန္းသိသာပါသည္။သိစိတ္ကမသိလိုက္
ခ်ိန္တြင္ပင္(ျမန္မာစကားကိုရႈပ္ေနေအာင္ေရးတဲ့ငါပါလားေနာ္) ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းမွားသူမစီ
သို ့ဦ္းတည္မိ၏။

“ညီမ..Cash withdrawal machine ကေစာင့္ေနတာလား၊deposit machine ကိုေစာင့္ေန
တာလား။”

“Deposit လုပ္မလို ့ပါ။”

“ဒါဆိုဒီဘက္က withdrawal machine ကိုအစ္ကို၀င္လိုက္မယ္ေနာ္။”

ထိုမိန္းကေလးဘာမ်ွျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ပင္ေဘးနားက cash withdrawal စက္တစ္လံုးလူလြတ္
သြားသျဖင့္အျမန္၀င္လိုက္ရသည္။ေနာက္ကလူတန္းရွည္ႀကီးထဲမွဗ်စ္ေတာက္ေတာက္စကား
သံအခ်ိဳ ့ထြက္ေပၚလာသည္။သူတို ့ဟာသူတို ့စကားေျပာေနၾကတာေနမွာပါေလဟုကိ္ုယ့္
ကိုယ္ကိုညာမိ၏။

ငါေရွ ့ဆံုးကတန္းစီေနတဲ့သူကိုေမးတာဘဲေလ၊ငါ့မွာအျပစ္မရိွပါဘူးဟုေတြးရင္း Bank card ကိုစက္ထဲတြင္းကာထည့္လိုက္ပါေတာ့သည္။ပိုက္ဆံထုတ္ၿပီးေတာ့လည္းဘယ္သူ ့ကိုမွမ်က္လံုးခ်င္းမဆံုမိေအာင္ေခါင္းငံု ့ရင္းႏွင့္ပင္ POSB မွထြက္လာခဲ့သည္။သို ့ေပမဲ့ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသို ့
က်လာေသာမ်က္လံုးအစံုေပါင္းမ်ားစြာတို ့ကိုခံစားမိေနသလိုလို……

၇း၃၀နာရီ

“ေမာင္…ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း။ထမင္းလည္းေကာင္းေကာင္းမစားဘူး။ေနမ်ားမေကာင္ဘူးလားဟင္”

ဆူးရဲ့လက္ဖ်ားေလး နဖူးေပၚေရာက္လာမွအသိျပန္၀င္လာခဲ့သည္။ကြ်န္ေတာ္ Inlay ကို
၇း၀၀နာရီအတိတြင္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။သို ့ေသာ္ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ေက်ာက္ခဲတံုးမ်ားစြာဆြဲ
ထားရသလိုေလးေနသည္။တစ္ခါမ်ွမႀကံဳဖူးေသာခံစားခ်က္မ်ိဳးခံစားေနရသည္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုရြံ ့ရွာမိျခင္း…..ဟုတ္ပါသည္။ POSBတြင္ျပဳမူလိုက္ေသာကိုယ့္လုပ္ရပ္မ်ိဳးကို
ေအာက္တန္းက်သည္ဟုျမင္လာသည္။ကိုယ္သာတန္းစီေနတဲ့လူထဲကတစ္ေယာက္ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေဒါသထြက္မိမလဲ။ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွံု ့ခ်မိမွာလဲ။
စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲတြင္ဖတ္ဖူးသည္မွာ….ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပင္အေကာင္းမျမင္ႏိုင္လွ်င္၊
သူမ်ားကိုယ့္ကိုအေကာင္းျမင္ဖို ့မေမွ်ာ္လင့္ေလႏွင့္….ဟူ၍။ခုေတာ့ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို
မုန္းတီး၍ပင္ေနမိသည္။အျခားလူေတြကိုယ့္အေပၚဘယ္လိုျမင္မလဲမေတြး၀ံ့ေတာ့…..

“ဘာေတြျဖစ္လာလို ့လဲ၊ဆူးကိုေျပာျပလို ့မရဘူးလားဟင္….. ေမာင့္ကိုၾကည့္ရတာ ကုန္းေပၚေရာက္တာတဲ့ ငါးလိုဘဲ။ မ်က္လံုးၾကီးျပဴးျပီး မြန္းက်ပ္ေနသလိုဘဲ။ ခစ္ခစ္။”

အမွန္ပင္..ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာမြန္းက်ပ္ေနပါၿပီ။ဆူးလက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးကိုအသာဆုပ္လိုက္
ၿပီးစကားစလိုက္သည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ဆူးေရာကိုယ့္ကိုမုန္းသြားလားဟင္…..”
ဆူးတစ္ေယာက္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းအတြင္းသားကိုေရွ ့သြားျဖင့္ကိုက္လ်က္ေခါင္းတစ္ခ်က္ခါလိုက္သည္။
“ရွင္ရယ္။လူဆိုတာအမွားေတာ့လုပ္မိမွာဘဲေပါ့။အဲဒီအမွားကိုသိၿပီးေနာက္ထပ္မလုပ္မိေအာင္
ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖို ့ကပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ေမာင္္ဒါမ်ိဳးေနာက္တစ္ခါမလုပ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား……”

“ေၾကာက္ပါၿပီဗ်ာ။မလုပ္ရဲေတာ့ပါဘူး။ေနရခက္လြန္းလို ့။ခုကိုရင္ထဲမွာေနမထိထိုင္မသာျဖစ္လို ့
မဆံုးဘူး။”

“ဒါဆိုဒီလိုစဥ္းစားၾကည့္။ေမာင္ကမွေမာင့္အမွားကိုသိ
လို ့ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ေနတာ၊အခ်ိဳ ့ဆိုရင္သိရဲ့သားနဲ ့တမင္ထပ္ခါတလဲလဲလူလည္က်ေန
ၾကတာ။အဲလိုလူေတြထက္..ဆူးရဲ့ေမာင္ကအမ်ားႀကီးခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတာေပါ့။”

အျခားသူတစ္ေယာက္ေယာက္ကသာဒီလိုေျပာရင္….ဘာေတြလဲဟ…လို ့ျပန္ေျပာ
ရင္ေျပာမိမည္။ခုဆူးေျပာတာျဖစ္ေနေတာ့ရင္ထဲမွာေႏြးသြားသလိုပင္ခံစားလိုက္ရ၏။

“Sorry….ေနာ္။ဆူးကိုစိတ္ရႈပ္ေအာင္လုပ္လိုက္မိၿပီ။ခုနကေငါင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနေတာ့
ရူးမ်ားသြားၿပီလားလို ့မထင္မိဘူးလား။”

“မထင္ပါဘူး။စကတည္းကသိပ္မွမမွန္တာ….”

ႏွစ္ေယာက္သားမတိုင္ပင္ဘဲႏွင့္ၿပိဳင္တူရယ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။