ေမာင္တံုး၊ ေမာင္အ နွင့္ ေမာင္ရိုး တို့ ၃ေယာက္ဓါးျမတိုက္မႈျဖင့္ ရဲစခန္းသို့ေရာက္ေန၏။ အျပစ္ရိွေၾကာင္း ထင္ရွားသျဖင့္ ေထာင္ ၁၀နွစ္ဆီက်ခံရမည္ဟု အမိန့္ခ်ခံလိုက္ရသည္။
ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္ ၾကိဳက္ရာပစၥည္းေတာင္းနိုင္သည္ဟု ခြင့္ေပးလိုက္သည္။
ေမာင္တံုး။ ။ ၁၀နွစ္စာ ဖတ္ဖို့စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေတြလိုခ်င္တယ္။
ေမာင္အ။ ။ ၁၀နွစ္စာ ေသာက္ဖို့ အရက္ေကာင္းေကာင္းလိုခ်င္တယ္။
ေမာင္ရိုး။ ။ ၁၀နွစ္စာ ဖြာဖို့ ေဆးလိပ္ေကာင္းေကာင္းလိုခ်င္တယ္။
ဒီလိုနွင့္ ၁၀နွစ္ၾကာသြားခဲ့သည္။ ေမာင္တံုးေထာင္ထဲကထြက္လာေတာ့ ကဗ်ာေတြစာေတြ ရြတ္လို့… ။ ေမာင္အ ထြက္လာေတာ့ အရက္နံ့တေထာင္းေထာင္းျဖင့္ ယိုင္တိုင္ယိုင္တိုင္ျဖစ္လို့…။ ေမာင္ရိုးေနာက္ဆံုးမွ ထြက္လာသည္။ ပထမဦးဆံုး ေျပာေသာစကားမွာ “ဘယ္သူ့မွာမ်ား မီးျခစ္ကေလးရိွသလဲဗ်ာ” တဲ႔။
Saturday, July 4, 2009
Tuesday, June 9, 2009
ေျခလွမ္းမ်ားနွင္႔ ပတ္သတ္၍
က။ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အက်င့္တစ္ခုရိွတယ္ဗ်။ ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္တဲ႔ အက်င့္လို့ေျပာရမယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေလွကားတက္တိုင္း ပထမဆံုးအထစ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးအထစ္ကို ညာဘက္ေျခေထာက္နဲ႔ တက္ခ်င္တာပါဘဲ။ ဘယ္ကေနဘယ္လို အဲဒီ့အက်င့္ရသြားလဲ မသိလို္က္ပါဘူး။ သတိထားမိလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေရာဂါကြ်မ္းေနျပီ။ ေလွကားတက္ခါနီးဆိုရင္ တစ္ခ်က္တန့္သြားတယ္။ ညာဘက္နဲ႔ တက္မယ္လို့ Make Sure လုပ္ျပီးမွဆက္လွမ္းတယ္။ ကိုယ့္ေနာက္ကလူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုဘယ္ေလာက္ ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္း ေနမလဲမသိ။ တစ္ခါကဆို အဲလိုတန့္သြားလို့ ခေလးတြန္းလွည္းေျခေထာက္ကို ၾကိတ္သြားတာခံလိုက္ရတယ္ေလ။
ဆဲခံရတာေတြ၊ တြန္းလွည္းၾကိတ္ခံရတာေတြ ထားလိုက္ကိစၥမရိွေသးဘူး။ တကယ့္ျပႆနာက ကို္ယ္တက္တဲ႔ေျခကားထစ္ စုစုေပါင္းအေရအတြက္က စံု ဂဏန္းျဖစ္ေနေတာ့မွ တက္တာ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ေျခကားက ၃ ထစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၅ ထစ္ဆိုျပီး မ ဂဏန္းျဖစ္ေနရင္ ညာဘက္ေျခနဲ႔ အတက္စ၊ အတက္ဆံုးလို့ရတယ္။ စံု ဂဏန္းဆိုေတာ့ ညာဘက္ေျခနဲ႔စတက္ရင္ ဘယ္ဘက္နဲ႔ဆံုးရေတာ့မေပါ့။ အဲ… တစ္နည္းေတာ့ရိွတယ္။ ေလွကားတက္ေနရင္း လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းရင္ေတာ့ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကို့ရုိ့ကားရား ျဖစ္မယ့္အလုပ္။ မမိုက္ေသးဘူး။
အင္း… ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီျပႆနာမ်ိဳးက ကြ်န္ေတာ့တို႔ ပညာေရးမွာ ၾကံဳ ေတြ့ေနရတဲ႔ ျပႆနာမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ တူသားဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို့ေတြ Diploma ရေအာင္ယူၾက၊ Degree ဆက္တက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတယ္ဆိုတာ ပညာေရးေလွကားကို တက္ေနၾကတာကလား။ အခ်ိဳ႔လူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ မ ဂဏန္းေလွကားေပၚက်ျပီး ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ႔ ဘာသာကို ငယ္ငယ္ထဲက သင္ယူ၊ အဲဒါနဲ႔ဘဲ အလုပ္လုပ္နိုင္တဲ႔ အထိျဖစ္ေျမာက္သြားၾကတာမ်ိဳးရိွသလို စံု ဂဏန္းေလွကားေပၚက်လို့ ကိုယ္မၾကိဳက္တဲ႔ လိုင္းကိုသင္ယူလာရျပီးမွ အစဥ္ေျပတဲ႔ career တစ္ခုေပၚေရာက္သြားတဲ့သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးေပါ့ေလ။
အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းတဲ႔ ကို့ရို့ကားရားေကာင္ေလးေပါ့ဗ်ာ။ အရင္ကေတာ့ S’pore လာခ်င္လြန္းလို႔ တစ္ပိုင္းနဲ႔ တစ္ျခမ္းေသမတတ္။ ဂလိုနဲ႔ရရာ Engineering ဆိုတဲ႔လိုင္းၾကီးယူျပီး SP ေရာက္လာ။ မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ကုန္တဲ႔ ဘာသာေတြကိုသင္ယူျပီး ခုဆို Diploma ေတာင္ရခဲ့ျပီေလ။ ကဲ….. ခုမွအျခားလိုင္းကိုေျပာင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ။ Uni ေတြကေတာ့ လက္ခံပါရဲ႔၊ ေနာက္ ၄နွစ္ထက္တက္ရမယ္တဲ႔….. ။ ဘိုးေတာ္ျဖစ္မွ Degree ရမယ့္ကိန္းမို့နွေျမာေတာေသာနဲ႔ဘဲ တာ့တာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။ (ရႊတ္)။ ခုေတာ့ AUS Uni က Feb intake မေခၚခင္ၾကားထဲမွာ ဘာသင္တန္းတက္ရမလဲလို့စံုစမ္းေနပါတယ္။ (Open for suggestions)
သင္ေရာ ဘယ္ေလွကားကို ဘယ္လိုမ်ားတက္ေနပါသလဲ? (ေလွကားေပၚ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနတယ္လို့ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္။)
ခ။ ။ “အဲဒီ့ေကာင္ ငတံုး။ အျမဲတမ္း လမ္းေသကဘဲသြားတယ္။”
ဆဲခံရတာေတြ၊ တြန္းလွည္းၾကိတ္ခံရတာေတြ ထားလိုက္ကိစၥမရိွေသးဘူး။ တကယ့္ျပႆနာက ကို္ယ္တက္တဲ႔ေျခကားထစ္ စုစုေပါင္းအေရအတြက္က စံု ဂဏန္းျဖစ္ေနေတာ့မွ တက္တာ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ေျခကားက ၃ ထစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၅ ထစ္ဆိုျပီး မ ဂဏန္းျဖစ္ေနရင္ ညာဘက္ေျခနဲ႔ အတက္စ၊ အတက္ဆံုးလို့ရတယ္။ စံု ဂဏန္းဆိုေတာ့ ညာဘက္ေျခနဲ႔စတက္ရင္ ဘယ္ဘက္နဲ႔ဆံုးရေတာ့မေပါ့။ အဲ… တစ္နည္းေတာ့ရိွတယ္။ ေလွကားတက္ေနရင္း လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းရင္ေတာ့ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကို့ရုိ့ကားရား ျဖစ္မယ့္အလုပ္။ မမိုက္ေသးဘူး။
အင္း… ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီျပႆနာမ်ိဳးက ကြ်န္ေတာ့တို႔ ပညာေရးမွာ ၾကံဳ ေတြ့ေနရတဲ႔ ျပႆနာမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ တူသားဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို့ေတြ Diploma ရေအာင္ယူၾက၊ Degree ဆက္တက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတယ္ဆိုတာ ပညာေရးေလွကားကို တက္ေနၾကတာကလား။ အခ်ိဳ႔လူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ မ ဂဏန္းေလွကားေပၚက်ျပီး ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ႔ ဘာသာကို ငယ္ငယ္ထဲက သင္ယူ၊ အဲဒါနဲ႔ဘဲ အလုပ္လုပ္နိုင္တဲ႔ အထိျဖစ္ေျမာက္သြားၾကတာမ်ိဳးရိွသလို စံု ဂဏန္းေလွကားေပၚက်လို့ ကိုယ္မၾကိဳက္တဲ႔ လိုင္းကိုသင္ယူလာရျပီးမွ အစဥ္ေျပတဲ႔ career တစ္ခုေပၚေရာက္သြားတဲ့သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးေပါ့ေလ။
အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းတဲ႔ ကို့ရို့ကားရားေကာင္ေလးေပါ့ဗ်ာ။ အရင္ကေတာ့ S’pore လာခ်င္လြန္းလို႔ တစ္ပိုင္းနဲ႔ တစ္ျခမ္းေသမတတ္။ ဂလိုနဲ႔ရရာ Engineering ဆိုတဲ႔လိုင္းၾကီးယူျပီး SP ေရာက္လာ။ မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ကုန္တဲ႔ ဘာသာေတြကိုသင္ယူျပီး ခုဆို Diploma ေတာင္ရခဲ့ျပီေလ။ ကဲ….. ခုမွအျခားလိုင္းကိုေျပာင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ။ Uni ေတြကေတာ့ လက္ခံပါရဲ႔၊ ေနာက္ ၄နွစ္ထက္တက္ရမယ္တဲ႔….. ။ ဘိုးေတာ္ျဖစ္မွ Degree ရမယ့္ကိန္းမို့နွေျမာေတာေသာနဲ႔ဘဲ တာ့တာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။ (ရႊတ္)။ ခုေတာ့ AUS Uni က Feb intake မေခၚခင္ၾကားထဲမွာ ဘာသင္တန္းတက္ရမလဲလို့စံုစမ္းေနပါတယ္။ (Open for suggestions)
သင္ေရာ ဘယ္ေလွကားကို ဘယ္လိုမ်ားတက္ေနပါသလဲ? (ေလွကားေပၚ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနတယ္လို့ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္။)
ခ။ ။ “အဲဒီ့ေကာင္ ငတံုး။ အျမဲတမ္း လမ္းေသကဘဲသြားတယ္။”
တိန္။ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ငတံုးတဲ႔။ သူတို့ေျပာတဲ႔ လမ္းေသဆိုတာကို ငံုၾကည့္မိေတာ့ အျဖဴနဲ႔အနက္ၾကားေတြကို ေတြ့သည္။ ျမင္းက်ားျဖတ္ကူးျခင္း ဆိုတဲ႔ Zebra crossing ေပၚမွာကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတာပါ။
“ဟုတ္ပါ့။ ဒီကျဖတ္လိုက္ရင္ နီးနီးေလးဟာကို။ လအ။”
အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂလိုဂလို ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ျပီး မ်ဥ္းၾကားနဲ႔ တစ္ေပေလာက္ေ၀းတဲ႔ ေနရာကေန လမ္းမကိုျဖတ္ကူးသြားၾကသည္။
ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နားက မ်ဥ္းၾကားကိုေရာက္တိုင္း သည္ျပႆနာျဖစ္သည္။ “ငါ့ေျခလွမ္းက မွန္တယ္ကြ။ ငါကစည္းမ်ဥ္းေဘာင္ထဲမွာေလွ်ာက္တာ။ အႏာၱရာယ္ကင္းတယ္ေလ။ မ်ဥ္းၾကားျဖတ္တာတင္မဟုတ္ဘူး။ အျခားကိစၥေတြမွာလည္း မွန္ကန္တဲ႔ ေျခလွမ္းလွမ္းမွ အႏာၱရာယ္ မျဖစ္မွာ။”
ကြ်န္ေတာ္ ဆရာၾကီးပံုဖမ္း၍ ေျပာေလ့ရိွေသာစကား။
“အဲဒီ Theory ေတြက ၁၉ရာစုနွစ္ကဟာေတြ။ ခုေခာတ္မွာ အေရးၾကီးတာက မွန္ကန္တဲ႔ေျခလွမ္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူအရင္ တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္မလဲဆိုတာ ျဖစ္ေနျပီ။”
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းၾကီး ရဲေခါင္ျပန္ေခ်ပေလ့ရိွေသာစကား။
ဘယ္သူမွားလဲ၊ မွန္လဲကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွလြဲ၍ အျခားသူငယ္ခ်င္းအားလံုး မ်ဥ္းၾကားနွင့္ တစ္ေပအကြာကလမ္းမေပၚတြင္ ေက်နပ္စြာေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကျခင္းကိုပင္…။ ။
Monday, May 4, 2009
ေတြးမိေတြးရာ
ျပီးခဲ႔တဲ႔အပါတ္က ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာရိွေနတဲ႔ အေဖ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္။
အေဖကမွာတယ္။ သားအလုပ္က Client ေတြနဲ႔စကားေျပာေနရမွာဆိုေတာ့ ခံတြင္းအနံံ ့သင္းပ်ံေအာင္ေနပါတဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ျပံဳးမိတယ္ေလ။ အေဖက သြားစရာ၀န္ကိုး။ ဂလိုမွာတာေပါ့။ အကယ္၍ ဆံသဆရာဆို သားအလုပ္က Client ေတြနဲ႔အျမဲေတြ႔ေနရတာ၊ ဆံပင္ေကာင္းေကာင္းျဖီးသြားလို႔ေျပာမွာေပါ့... ေနာ့္။
အေဖကမွာတယ္။ သားအလုပ္က Client ေတြနဲ႔စကားေျပာေနရမွာဆိုေတာ့ ခံတြင္းအနံံ ့သင္းပ်ံေအာင္ေနပါတဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ျပံဳးမိတယ္ေလ။ အေဖက သြားစရာ၀န္ကိုး။ ဂလိုမွာတာေပါ့။ အကယ္၍ ဆံသဆရာဆို သားအလုပ္က Client ေတြနဲ႔အျမဲေတြ႔ေနရတာ၊ ဆံပင္ေကာင္းေကာင္းျဖီးသြားလို႔ေျပာမွာေပါ့... ေနာ့္။
Friday, February 20, 2009
အေဖ့ ရဲ႔သား (၂)
ကြ်န္ေတာ္ ၁၂နွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔ မေရာက္ခင္တစ္ေန႔၊ အေဖ့အား နာၾကည္းခ႔ဲေသာေန႔၊ ထိုေန႔က အေမအိမ္ေပၚမွ ဆင္းသည္။
“အဲေလာက္ျဖစ္ေနရင္လည္း ကြာမယ္ကြာ။” ဟုေျပာလိုက္ေသာ အေဖ႔စကားသံကို ကြ်န္ေတာ္ နား ၂ဖက္ပိတ္ထားသည္႔ၾကားကပင္ အေသအခ်ာၾကားလိုက္ပါသည္။ အေဖနဲ႔ အေမ႔ရဲ႔ ျပႆနာကို္ ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းနားမလည္နိုင္ေပမယ္႔ အေၾကာင္းရင္းခံက အေဖ့ေဒါသေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ ေငြကိုပို၍အေလးထားသူ အေဖ၊ ေအးခ်မ္းေနေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကို ဖ်က္စီးခဲ႔သူ အေဖ။ ကြ်န္ေတာ္အေဖ့ကို မုန္းတီးခဲ႔မိသည္။ စိတ္နာခဲ႔မိပါသည္။
ယခုကြ်န္ေတာ္ ၁၀တန္းေရာက္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းမိဘေတြ သားသမီးနဲ႔ြ ဘယ္လိုင္းစိတ္၀င္စားသလဲ၊ ၁၀တန္းျပီးရင္ ဘာဆက္တက္မလဲ စသျဖင္႔ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေနခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအေဖေျပာေသာ တစ္ခြန္းတည္းေသာစကားလံုးမွာ “ေကာင္းေကာင္းေျဖ။ ဆရာ၀န္လိုင္းအမွတ္မီွေအာင္လုပ္၊ မင္းဆရာ၀န္ျဖစ္ရမယ္။ ဒါမွဂုဏ္ရိွမွာ။” ဟူ၍…..
ဆရာ၀န္…ဆရာ၀န္သည္ကြ်န္ေတာ္ အမုန္းဆံုးအလုပ္။ ေဆးထိုးအပ္ကိုယ္မည္႔အစား ဓါးမကိုင္ကာႏြားသတ္သမားဘဲလုပ္စားလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို မနွစ္သက္ေသာ ေရြးခ်ယ္မႈျဖင္႔ အဆံုးမသတ္လို။
အမွတ္မီွေအာင္လုပ္ရမယ္… အမွတ္မီွရင္……. အမွတ္မီွမွ………။
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ အလြန္ရူးမိုက္ေသာအေတြးတစ္ခု၀င္ေရာက္လာသည္။ ဆရာ၀န္လိုင္းဆုိတာ အမွတ္ျမင္႔မွရနိုင္တာဘဲ။ ဘာသာ ၁ခုခုကို ေအာင္ရံုေလးဘဲေျဖရင္ ေဆးေက်ာင္း၀င္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါဆိုဆရာ၀န္လည္းလုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့….။
---------xxx-------------------------------xxx-------------------------------xxx---------
“ဘယ္လို…? နင္ရူးမ်ားေနလား၊ ရဲေခါင္။ ဒါမွမဟုတ္ ညက Playstation ေဆာ့တာမ်ားသြားလား?”
ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဆူး ၁ေယာက္ကြ်န္ေတာ့္ idea ေၾကာင္႔ထိုင္ေနရာကပင္ထ၍ ခုန္၏။
“နင္ဘာေတြေတြးေနတာလဲဟာ။ နင္ဆရာ၀န္မလုပ္ခ်င္ေၾကာင္း နင္႔အေဖကိုေျပာျပလိုက္ရင္ ျပီးတာဘဲေပါ့။”
ကြ်န္ေတာ္သူ႔မကို ေမာ့မၾကည္႔ဘဲ ေခါင္းခါမိသည္။ အစတည္းက အေဖနဲ႔စကားေျပာရင္ အေပါက္လမ္းတည္႔သည္မဟုတ္။ ဒီကိစၥေၾကာင္႔ကြ်န္ေတာ္ ထပ္၍အျငင္းမပြားခ်င္။ ဘယ္သူနိုင္မွန္းၾကိဳသိေနတဲ႔ တိုက္ပြဲတစ္ခုကို ဘာလို႔စေနမလဲေလ…..
“နင္ ၁၀တန္းအမွတ္ေကာင္းမွ ၾကိဳက္တဲ႔လိုင္းေလွ်ာက္လို႔ရမွာ။ နင္သြားခ်င္တဲ႔ US ကိုလည္းသြားလို႔ရမွာ။ နင္႔ IQ နဲ႔ all D ေလာက္အသာေလးရနိုင္တဲ႔ဟာကို… အရူးမထခ်င္စမ္းပါနဲ႔ဟာ။ “
ဒီတစ္ခါလည္းကြ်န္ေတာ္ သူ႔မ်က္နွာကို မၾကည္႔ဘဲေျပာမိသည္။ “နင္ငါ႔အေဖကို နားမလည္ပါဘူး၊ ဆူးရယ္။”
“နင္က နင္႔အေဖကို ျဖစ္ခ်င္တာေတြဖြင္႔ေျပာဖို႔ထက္ စာေမးပဲြကို ေအာင္ရံုဘဲေျဖရတဲ႔လမ္းကိုေရြးမယ္ေပါ့? "
ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းတစ္ခ်က္ျငိမ္႔လိုက္သည္။ သူမ မ်က္၀န္းနဲ႔ေ၀းရာလမ္းမၾကီးေပၚကို ၾကည္႔ေနစဲ……..။
---------xxx-------------------------------xxx-------------------------------xxx---------
စာေမးပဲြနားနီး၍ က်ဴရွင္က ပိုင္းေလာ့ဆိုလား ဘာဆိုလားစစ္သည္။ ဘာမွေတာ့မဟုတ္… တကယ္႔ ၁၀တန္းေျဖသလို အခ်ိန္အတိအက်၊ စည္းကမ္းအတိအက် ျဖင္႔ေျဖခိုင္းျခင္းပင္။ ဒီေန႔ Bio ပိုင္းေလာ့။ ေမးခြန္းေတြက မခက္ပါ။ အခ်ိန္မျပည္႔ခင္ပင္ အကုန္ေျဖျပီးေလျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ plan ကိုစပါေတာ့မည္။ Bio သည္ေအာင္ရံုသာေျဖရန္ ေရြးခ်ယ္ထားေသာဘာသာတစ္ခု။ အမွတ္ေလ်ာ႔ေအာင္လုပ္သည္႔ နည္းလမ္းေတြက မ်ားပါသည္။ သိပ္စဥ္းစားရန္မလို… ေပတံနွင္႔ ေဘာပင္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ ေနာက္ဆံုးေျဖထားေသာ ေမးခြန္းရွည္ ၂ပုဒ္ကို ျခစ္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အမွတ္ ၄၀ေလာက္ျပဳတ္ျပီ။ ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေက်နပ္ကာျပံဳးမိပါေသးသည္။
---------xxx-------------------------------xxx-------------------------------xxx---------
ဒီေန႔ Bio ဆရာမက အေဖ့ကိုေခၚေတြ႔တယ္ဆိုဘဲ။ အားလံုးကိုရင္ဆိုင္မည္ဟုအားတင္းထားရင္းနွင္႔ပင္ နွလံုးခုန္သံေတြျမန္လာခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္႔အမွတ္ကို သိျပီးလွ်င္ေတာ့ အေဖ့ကြ်န္ေတာ့္ကို နွစ္ျပားမတန္ေအာင္ဆူေတာ့မည္။ ေဗဒင္ေမးစရာမလို၊ က်ိမ္းေသပင္။
“သား၊ လူေလးရဲေခါင္။ ခဏထြက္ခဲ႔ပါဦးကြာ။ အေဖေျပာစရာရိွလို႔။”
ေဟာ… အေဖျပန္လာျပီ။
သား? လူေလး? အေဖကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလိုမေခၚတာၾကာပါျပီ။ ခုမွဘာလို႔မ်ား…??? Bio အမွတ္ေတြျမင္လို႔ အေဖေဒါသထြက္လြန္ျပီး ေပါက္သြားျပီလား။ ကြ်န္ေတာ္မထြက္လာမွာစိုး၍ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ျဖင္႔ေခၚျခင္းလား။ Question marks… question marks…….
ဘယ္လိုေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္အေဖ့ကုိရင္ဆိုင္ရမွာဘဲေလ။ ထြက္တာေပါ့။
ရိွရိွသမွ် သတၱိတို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသြင္းကာ အေဖထိုင္ေနေသာ ကုလားထိုင္ဆီသို႔ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔သည္။
“အဲေလာက္ျဖစ္ေနရင္လည္း ကြာမယ္ကြာ။” ဟုေျပာလိုက္ေသာ အေဖ႔စကားသံကို ကြ်န္ေတာ္ နား ၂ဖက္ပိတ္ထားသည္႔ၾကားကပင္ အေသအခ်ာၾကားလိုက္ပါသည္။ အေဖနဲ႔ အေမ႔ရဲ႔ ျပႆနာကို္ ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းနားမလည္နိုင္ေပမယ္႔ အေၾကာင္းရင္းခံက အေဖ့ေဒါသေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ ေငြကိုပို၍အေလးထားသူ အေဖ၊ ေအးခ်မ္းေနေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကို ဖ်က္စီးခဲ႔သူ အေဖ။ ကြ်န္ေတာ္အေဖ့ကို မုန္းတီးခဲ႔မိသည္။ စိတ္နာခဲ႔မိပါသည္။
ယခုကြ်န္ေတာ္ ၁၀တန္းေရာက္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းမိဘေတြ သားသမီးနဲ႔ြ ဘယ္လိုင္းစိတ္၀င္စားသလဲ၊ ၁၀တန္းျပီးရင္ ဘာဆက္တက္မလဲ စသျဖင္႔ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ေနခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအေဖေျပာေသာ တစ္ခြန္းတည္းေသာစကားလံုးမွာ “ေကာင္းေကာင္းေျဖ။ ဆရာ၀န္လိုင္းအမွတ္မီွေအာင္လုပ္၊ မင္းဆရာ၀န္ျဖစ္ရမယ္။ ဒါမွဂုဏ္ရိွမွာ။” ဟူ၍…..
ဆရာ၀န္…ဆရာ၀န္သည္ကြ်န္ေတာ္ အမုန္းဆံုးအလုပ္။ ေဆးထိုးအပ္ကိုယ္မည္႔အစား ဓါးမကိုင္ကာႏြားသတ္သမားဘဲလုပ္စားလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို မနွစ္သက္ေသာ ေရြးခ်ယ္မႈျဖင္႔ အဆံုးမသတ္လို။
အမွတ္မီွေအာင္လုပ္ရမယ္… အမွတ္မီွရင္……. အမွတ္မီွမွ………။
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ အလြန္ရူးမိုက္ေသာအေတြးတစ္ခု၀င္ေရာက္လာသည္။ ဆရာ၀န္လိုင္းဆုိတာ အမွတ္ျမင္႔မွရနိုင္တာဘဲ။ ဘာသာ ၁ခုခုကို ေအာင္ရံုေလးဘဲေျဖရင္ ေဆးေက်ာင္း၀င္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါဆိုဆရာ၀န္လည္းလုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့….။
---------xxx-------------------------------xxx-------------------------------xxx---------
“ဘယ္လို…? နင္ရူးမ်ားေနလား၊ ရဲေခါင္။ ဒါမွမဟုတ္ ညက Playstation ေဆာ့တာမ်ားသြားလား?”
ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဆူး ၁ေယာက္ကြ်န္ေတာ့္ idea ေၾကာင္႔ထိုင္ေနရာကပင္ထ၍ ခုန္၏။
“နင္ဘာေတြေတြးေနတာလဲဟာ။ နင္ဆရာ၀န္မလုပ္ခ်င္ေၾကာင္း နင္႔အေဖကိုေျပာျပလိုက္ရင္ ျပီးတာဘဲေပါ့။”
ကြ်န္ေတာ္သူ႔မကို ေမာ့မၾကည္႔ဘဲ ေခါင္းခါမိသည္။ အစတည္းက အေဖနဲ႔စကားေျပာရင္ အေပါက္လမ္းတည္႔သည္မဟုတ္။ ဒီကိစၥေၾကာင္႔ကြ်န္ေတာ္ ထပ္၍အျငင္းမပြားခ်င္။ ဘယ္သူနိုင္မွန္းၾကိဳသိေနတဲ႔ တိုက္ပြဲတစ္ခုကို ဘာလို႔စေနမလဲေလ…..
“နင္ ၁၀တန္းအမွတ္ေကာင္းမွ ၾကိဳက္တဲ႔လိုင္းေလွ်ာက္လို႔ရမွာ။ နင္သြားခ်င္တဲ႔ US ကိုလည္းသြားလို႔ရမွာ။ နင္႔ IQ နဲ႔ all D ေလာက္အသာေလးရနိုင္တဲ႔ဟာကို… အရူးမထခ်င္စမ္းပါနဲ႔ဟာ။ “
ဒီတစ္ခါလည္းကြ်န္ေတာ္ သူ႔မ်က္နွာကို မၾကည္႔ဘဲေျပာမိသည္။ “နင္ငါ႔အေဖကို နားမလည္ပါဘူး၊ ဆူးရယ္။”
“နင္က နင္႔အေဖကို ျဖစ္ခ်င္တာေတြဖြင္႔ေျပာဖို႔ထက္ စာေမးပဲြကို ေအာင္ရံုဘဲေျဖရတဲ႔လမ္းကိုေရြးမယ္ေပါ့? "
ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းတစ္ခ်က္ျငိမ္႔လိုက္သည္။ သူမ မ်က္၀န္းနဲ႔ေ၀းရာလမ္းမၾကီးေပၚကို ၾကည္႔ေနစဲ……..။
---------xxx-------------------------------xxx-------------------------------xxx---------
စာေမးပဲြနားနီး၍ က်ဴရွင္က ပိုင္းေလာ့ဆိုလား ဘာဆိုလားစစ္သည္။ ဘာမွေတာ့မဟုတ္… တကယ္႔ ၁၀တန္းေျဖသလို အခ်ိန္အတိအက်၊ စည္းကမ္းအတိအက် ျဖင္႔ေျဖခိုင္းျခင္းပင္။ ဒီေန႔ Bio ပိုင္းေလာ့။ ေမးခြန္းေတြက မခက္ပါ။ အခ်ိန္မျပည္႔ခင္ပင္ အကုန္ေျဖျပီးေလျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ plan ကိုစပါေတာ့မည္။ Bio သည္ေအာင္ရံုသာေျဖရန္ ေရြးခ်ယ္ထားေသာဘာသာတစ္ခု။ အမွတ္ေလ်ာ႔ေအာင္လုပ္သည္႔ နည္းလမ္းေတြက မ်ားပါသည္။ သိပ္စဥ္းစားရန္မလို… ေပတံနွင္႔ ေဘာပင္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ ေနာက္ဆံုးေျဖထားေသာ ေမးခြန္းရွည္ ၂ပုဒ္ကို ျခစ္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အမွတ္ ၄၀ေလာက္ျပဳတ္ျပီ။ ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေက်နပ္ကာျပံဳးမိပါေသးသည္။
---------xxx-------------------------------xxx-------------------------------xxx---------
ဒီေန႔ Bio ဆရာမက အေဖ့ကိုေခၚေတြ႔တယ္ဆိုဘဲ။ အားလံုးကိုရင္ဆိုင္မည္ဟုအားတင္းထားရင္းနွင္႔ပင္ နွလံုးခုန္သံေတြျမန္လာခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္႔အမွတ္ကို သိျပီးလွ်င္ေတာ့ အေဖ့ကြ်န္ေတာ့္ကို နွစ္ျပားမတန္ေအာင္ဆူေတာ့မည္။ ေဗဒင္ေမးစရာမလို၊ က်ိမ္းေသပင္။
“သား၊ လူေလးရဲေခါင္။ ခဏထြက္ခဲ႔ပါဦးကြာ။ အေဖေျပာစရာရိွလို႔။”
ေဟာ… အေဖျပန္လာျပီ။
သား? လူေလး? အေဖကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလိုမေခၚတာၾကာပါျပီ။ ခုမွဘာလို႔မ်ား…??? Bio အမွတ္ေတြျမင္လို႔ အေဖေဒါသထြက္လြန္ျပီး ေပါက္သြားျပီလား။ ကြ်န္ေတာ္မထြက္လာမွာစိုး၍ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ျဖင္႔ေခၚျခင္းလား။ Question marks… question marks…….
ဘယ္လိုေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္အေဖ့ကုိရင္ဆိုင္ရမွာဘဲေလ။ ထြက္တာေပါ့။
ရိွရိွသမွ် သတၱိတို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသြင္းကာ အေဖထိုင္ေနေသာ ကုလားထိုင္ဆီသို႔ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔သည္။
Monday, February 2, 2009
အေဖ ရဲ႔သား
ၾသ... ဒီ blog ေလးကိုေတာင္လွည္႔မၾကည္႔ျဖစ္တာအေတာ္ၾကာေနပါ့လား။ ဖုန္မကဘူး၊ မိႈေတာင္တက္ေနေလာက္ျပီ။ Post အသစ္ေတြကို ေရးေတာ့ေရးျဖစ္ပါတယ္။ Publish လုပ္ဖို႔မအားနိုင္ဘူးျဖစ္ေနလို႔..... ဒီေန႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရးထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းတိုေလးရဲ႔ နိဒါန္းတစ္ပိုင္းတစ္စေလးကို မရရေအာင္တင္လိုက္ပါတယ္။ Enjoy... :)
အေဖ။ ။
အေဖ ဆိုေသာ စကားလံုးအားၾကားလိုက္ရသည္နွင္႔ ငယ္စဥ္က အေဖကြ်န္ေတာ့ကို စာသင္ေပးေနေသာ ပံုရိပ္၊ ပံုျပင္ေျပာျပေနေသာ ပံုရိပ္တို႔ တစ္ဖြားဖြားေပၚကာလာ၏။ အေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္ေကာင္း တစ္ေယာက္၊ အေမ့ ခင္ပြန္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ အရာအားလံုးထက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုကို ပိုအေလးထားတယ္ဆိုတာ အေဖဖြင္႔ထုတ္မေျပာေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားမိရပါတယ္။
“သားတစ္ေယာက္ထဲရိွလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေအးေဆးဘဲဗ်ိဳ႔။ ဒီေကာင္က ၾကီးလာရင္အားကိုးရမွာဗ်။” ဟူ၍မိတ္ေဆြတို႔အား အေဖေျပာေလတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ေလဘ၀င္ဟပ္၍ မဆံုးနိုင္ခဲ႔။ အေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အသိဆံုးသူျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္သည္တို႔ကို အေလးထားရံု၊ သိရုံသာမက မရရေအာင္လည္း ျဖည္႔စြမ္းေပးသည္။
အလုပ္ေတြရိွလ်က္နွင္႔ပင္ ၃လတစ္ခါ မိသားစုအေပ်ာ္ခရီး အတူထြက္တာေတြ၊ မနက္အေစာထစရာ ရိွလ်က္နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္မအိပ္မခ်င္း ပံုေျပာျပတာေတြ….. အေဖ့ေမတၱာကို ငယ္စဥ္ဘ၀က ကြ်န္ေတာ္အျပည္႔အ၀ ခံစားခဲ႔ရပါသည္။
သို႔ေသာ္….. ထိုအခ်ိန္တို႔ကို ယခုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္မရနိုင္ေတာ့ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ ၇နွစ္သားအရြယ္တြင္ ယခင္ဘိုးဘြားပိုင္ေကာ္ဖီျခံကို အေဖထိုးခ်ဲ႔ကာ ေကာ္ဖီစက္ရံုတည္ခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အေဖသည္အျခားသူတစ္ေယာက္၊ အျခားသူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိပင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ပါသည္။ အျမဲတေစ ျပံဳးရႊင္ေနေသာ အေဖ့မ်က္နွာသည္ပင္ ယခုအခါခက္ထန္လာခဲ႔ျပီ။ အေဖညညဆို အိမ္ျပန္ေနာက္က်သည္။ ၄၊ ၅ ရက္ဆက္တိုက္ စက္ရံုမွာဘဲအိပ္ျဖစ္ခဲ႔သည္႔ ညေပါင္းလည္းမနည္းေတာ့။ အေဖ႔ညအိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္တို႔ကိုပင္ မၾကားရသည္မွာၾကာေလျပီ။ အရင္တုန္းက မိသားစု ၃ေယာက္ထမင္းလက္ဆံုစားခဲ႔ သည္႔စားပဲြ၀ိုင္းၾကီးလည္ စတိုခန္းသုိ႔ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ဒါေတြကို အေဖမသိပါ။ ဂရုလည္းမစိုက္ခဲ႔ပါ။ စက္ရုံ စရင္းဇယားေတြထဲမွာပင္ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ႔သည္။
ကြ်န္ေတာ္ ၁၂နွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔ မေရာက္ခင္တစ္ေန႔၊ အေဖ့အား နာၾကည္းခ႔ဲေသာေန႔၊ ထိုေန႔က အေမအိမ္ေပၚမွ ဆင္းသည္။
ဆက္ပါဦးမည္...
အေဖ။ ။
အေဖ ဆိုေသာ စကားလံုးအားၾကားလိုက္ရသည္နွင္႔ ငယ္စဥ္က အေဖကြ်န္ေတာ့ကို စာသင္ေပးေနေသာ ပံုရိပ္၊ ပံုျပင္ေျပာျပေနေသာ ပံုရိပ္တို႔ တစ္ဖြားဖြားေပၚကာလာ၏။ အေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္ေကာင္း တစ္ေယာက္၊ အေမ့ ခင္ပြန္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ အရာအားလံုးထက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုကို ပိုအေလးထားတယ္ဆိုတာ အေဖဖြင္႔ထုတ္မေျပာေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားမိရပါတယ္။
“သားတစ္ေယာက္ထဲရိွလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေအးေဆးဘဲဗ်ိဳ႔။ ဒီေကာင္က ၾကီးလာရင္အားကိုးရမွာဗ်။” ဟူ၍မိတ္ေဆြတို႔အား အေဖေျပာေလတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ေလဘ၀င္ဟပ္၍ မဆံုးနိုင္ခဲ႔။ အေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အသိဆံုးသူျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္သည္တို႔ကို အေလးထားရံု၊ သိရုံသာမက မရရေအာင္လည္း ျဖည္႔စြမ္းေပးသည္။
အလုပ္ေတြရိွလ်က္နွင္႔ပင္ ၃လတစ္ခါ မိသားစုအေပ်ာ္ခရီး အတူထြက္တာေတြ၊ မနက္အေစာထစရာ ရိွလ်က္နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္မအိပ္မခ်င္း ပံုေျပာျပတာေတြ….. အေဖ့ေမတၱာကို ငယ္စဥ္ဘ၀က ကြ်န္ေတာ္အျပည္႔အ၀ ခံစားခဲ႔ရပါသည္။
သို႔ေသာ္….. ထိုအခ်ိန္တို႔ကို ယခုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္မရနိုင္ေတာ့ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ ၇နွစ္သားအရြယ္တြင္ ယခင္ဘိုးဘြားပိုင္ေကာ္ဖီျခံကို အေဖထိုးခ်ဲ႔ကာ ေကာ္ဖီစက္ရံုတည္ခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အေဖသည္အျခားသူတစ္ေယာက္၊ အျခားသူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိပင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ပါသည္။ အျမဲတေစ ျပံဳးရႊင္ေနေသာ အေဖ့မ်က္နွာသည္ပင္ ယခုအခါခက္ထန္လာခဲ႔ျပီ။ အေဖညညဆို အိမ္ျပန္ေနာက္က်သည္။ ၄၊ ၅ ရက္ဆက္တိုက္ စက္ရံုမွာဘဲအိပ္ျဖစ္ခဲ႔သည္႔ ညေပါင္းလည္းမနည္းေတာ့။ အေဖ႔ညအိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္တို႔ကိုပင္ မၾကားရသည္မွာၾကာေလျပီ။ အရင္တုန္းက မိသားစု ၃ေယာက္ထမင္းလက္ဆံုစားခဲ႔ သည္႔စားပဲြ၀ိုင္းၾကီးလည္ စတိုခန္းသုိ႔ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ဒါေတြကို အေဖမသိပါ။ ဂရုလည္းမစိုက္ခဲ႔ပါ။ စက္ရုံ စရင္းဇယားေတြထဲမွာပင္ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ႔သည္။
ကြ်န္ေတာ္ ၁၂နွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔ မေရာက္ခင္တစ္ေန႔၊ အေဖ့အား နာၾကည္းခ႔ဲေသာေန႔၊ ထိုေန႔က အေမအိမ္ေပၚမွ ဆင္းသည္။
ဆက္ပါဦးမည္...
Sunday, December 28, 2008
ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္က ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ပိုင္းတစ္စ (full version)
မွတ္မွတ္ရရပါဘဲ။ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ၂ေယာက္တည္းေလွ်ာက္လည္ျဖစ္တဲ႔ေန႔က ကြ်န္ေတာ္႔ေမြးေန႔၊ စေနေန႔ေပါ့။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာလို မိုးေတြရြာခ်လာ၊ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ္ကုပ္အကၤ်ီကိုခြ်တ္ျပီး သူ႔ကိုအုပ္ေပး၊ တူတူမိုးခိုရင္း စကားေတြေျပာၾက။ အဲလိုျဖစ္ပါေစလို႔ တစ္ညလံုးဆုေတာင္းလာတာ..... ငါ႔လခ်ီး၊ ခုျဖင္႔ေနကက်စ္က်စ္ေတာက္ပူလို႔။ အၾကံနဲ႔ယူလာတဲ႔ ကုပ္အကၤ်ီကိုေတာင္ ေတြ႔တဲ႔အမိႈတ္ေတာင္းထဲ ပစ္ထည္႔ခဲ႔ခ်င္ေသးရဲ့။
"ပူလိုက္တာဟာ။ ငါတို႔ Mcdonald ထဲ၀င္ျပီးအေအးေသာက္ရေအာင္။ "
သူကဖူး၀င္႔ေနေသာနႈတ္ခမ္းေလးကို လုိသည္ထက္ပို၍ ေထာ္ကာေျပာ၏။ သူမဤကဲ႔သို႔ေျပာတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ မလြန္ဆန္နုိင္ခဲ႔ပါ။ ဒီတစ္ခါလည္း ျခြင္းခ်က္မရိွေပါ့။
Counter ေရာက္ေတာ့အေအးဘဲေသာက္မယ္ဆိုတဲ႔ မမကစိတ္ေျပာင္းျပီး Chicken Nugget ပါမွာသည္။ စားလည္းစားနုိင္တယ္။ ကေလး ဆယ္မႊာပူး ဗိုက္ထဲထည့္ထားသလားေအာင္႔ေမ့ရတယ္။ အဲ...စိတ္ထဲကေျပာမိတာေလးပါ။ ဟီး.....
ျပီးေတာ့ Self-service ေနရာသြားျပီး Chilli sauce ေတြတစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ထည့္ပါေတာ့သည္။
"နင္က Chilli သိပ္စားတာဘဲေရာ။ အိမ္မွာလည္းအဲလိုဘဲ တစ္ျဖဲနွစ္ျဖဲထည္႔တာဘဲလား။"
"ဟင္႔အင္း။ မထည္႔ပါဘူး။ အိမ္မွာဆို Chilli အိုးဆိုျပီး 2 liter ပုလင္းၾကီးရိွတယ္။ အဲ႔ဒီ႔ထဲကို တုိ႔စားတာ။ "
"တိန္"
ေျပာမိသည္႔ကိုယ္႔ပါးစပ္ကိုသာ အသာအုပ္မိ၏။ သူမကေတာ့ သူ႔စကားနိုင္သြားသျဖင္႔ ျပံဳးစိစိလုပ္ေနသည္။
၅ မိနစ္၊ ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္.....
သူ Chicken Nugget ၆တံုးေလးကို စားေနတာ အေတာ္ၾကာျပီ။ အစထဲက သူအစားေနွးမွန္းသိပါသည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ ဒီေလာက္ေနွးမယ္လို႔ မထင္ခဲ႔မိ။ ဒီလိုေနွးပံုနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္မဂၤလာေဆာင္က် ကိတ္မုန္႔ခြံ႔ရင္ သူစားျပီးတာ အၾကာၾကီးထုိင္ေစာင္႔ေနရမွာ...ဒုကၡဘဲ လုိ႔ပင္မဆီမဆိုင္ ေတြးမိေသး၏။
"နင္ကဟာ...ျမန္ျမန္စားစမ္းပါ။ ပက္က်ိကို သြားအကုန္ခ်ိဳးျပီးစားခိုင္းရင္ေတာင္ ခုခ်ိန္ျပီးေလာက္ျပီ။"
သူ႔ကိုေလာေလာစားခိုင္းရင္ စိတ္ဆိုးတတ္မွန္းသိသိနွင္႔ပင္ မေနနုိင္ဘဲေျပာလုိက္မိသည္။
"ဟယ္။ ရဲေခါင္.....ဟိုမွာၾကည္႔စမ္း။"
သူမက မ်က္လံုးျပဴးမ်က္စံျပဴးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာကိုထိုးျပေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အလန္႔တၾကားျဖင္႔ လွည္႔ၾကည့္မိသည္။ ဘာထူးျခားမႈမွမေတြ႔ .....
"ဘာမို႔လို႔လဲဟ။ နင္႔ဟာက.... ဘာအထူးအဆန္းမွလဲ မရိွ၊ အိ....အိ.........."
ကြ်န္ေတာ္သူ႔ဖက္ျပန္အလွည္႔တြင္ ပါးေပၚကိုေပ်ာ႔စိစိ အရာၾကီးေရာက္လာသျဖင္႔ ကြ်န္ေတာ့္စကား ရပ္သြားရသည္။
"နင္ဘဲငါ႔ကိုျမန္ျမန္စားဆို။ အဲဒါေၾကာင္႔ငါ႔ Chilli ေတြနင္႔ပါးေလးကို ကူစားခိုင္းတာေလ။"
ၾသ...... သူကဒီလိုလား။ တမင္တကာ အကြက္ခ်ျပီး ကြ်န္ေတာ္႔ပါးကို Chilli နဲ႔တုိ႔တယ္ေပါ့။ ဒါမ်ိဳးရမလား။ ကဲ...လာေလေရာ႔။
"ခီြးခြီးခြီး။ ၀ဋ္ဆိုတာလည္တတ္တယ္ဟ။ သိလား။"
ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုက္ေသာ Chilli လက္တစ္ညိဳးစာေလးက သူ႔ပါးျပင္ျဖဴျဖဴမွာ ထင္းကာေန၏။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လက္စားေခ်လိုက္ရသျဖင္႔ တစ္ခီြးခီြးျဖင္႔ ရယ္၍မဆံုးနိုင္။
"ေသနာေကာင္။ ရီရင္လည္းလူလိုရီ။ တစ္ခီြးခီြးနဲ႔။ ေမ်ာက္မဟုတ္ ဘာမဟုတ္။ ငါ Chilli ခြက္နဲ႔ပိတ္အုပ္မွာေနာ္။"
ဒီေလာက္ေကာင္းခ်ီေပးေနလည္း ကြ်န္ေတာ့္အရီကမရပ္နိုင္။ ကြ်န္ေတာ္က စရီမိရင္ရပ္မရတဲ႔ ခြ်င္းခ်က္ရိွတယ္ဗ်။
"အဲေလာက္ေတာင္ အူျမဴးေန။ ကဲဟာ...ကဲဟာ........"
ေျပာရင္းဆိုရင္းပင္ကြ်န္ေတာ့္မ်က္နွာေပၚသို႔ Chilli တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္က်လာသည္။ အဲ႔ဒီ႔မွာပင္ Chilli တုိက္ပဲြစပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔မ်က္နွာေလးကို လက္ညိဳးန႔ဲသုပ္၊ သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခြက္လိုက္ပစ္ေပါက္။ ထိုအခ်ိန္ေဘးဘီတြင္ စားသံုးသူ ရိွေနလား မရိွေနလားပင္သတိမရေတာ့ပါ။ ၃ နွစ္အရြယ္ကေလးမ်ားလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေဆာ႔ကစားမိသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိကစားေနမိမွန္းမသိ၊ Chilli ခြက္ကုန္သြားမွရပ္ေတာ့သည္။
၂ ေယာက္သားစကားမေျပာနိုင္ေသးဘဲ ၁ေယာက္ကို ၁ေယာက္ၾကည္႔ေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္နွာ ဘာပံုေပါက္ေနလဲမသိပါ။ သူမ တစ္ခစ္ခစ္ျဖင္႔ ထရီသည္။ သူရီလိုက္ခ်ိန္တြင္ လွစ္ခနဲ ေပၚလာေသာသြားမ်ားကပင္ အနီေရာင္ျဖစ္ေနေသး၏။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မေနနိုင္ဘဲ သူနဲ႔အတူလိုက္ရီမိေတာ့သည္။
နႈတ္ခမ္းတြင္ကပ္ေနေသာ Chilli Sauce တခ်ိဳ႔ကိုသူမလွ်ာနွင္႔သပ္၍ ဆိုသည္။
"နႈတ္ခမ္းမွာ ကပ္ေနတဲ႔ Chilli ကအရသာတစ္မူထူးျခားတယ္ဟ။ ေနာက္ဆို မ်က္နွာမွာသုပ္ျပီးမွ Nugget နဲ႔တို႔စားရမယ္။"
ကဲ..... အဲေလာက္ထိေပါတဲ႔ ေကာင္မေလး။ ကြ်န္ေတာ္ ရူးေလာက္ေအာင္ ခ်စ္မိတဲ႔ရတဲ႔ ေကာင္မေလးေပါ႔ဗ်ာ.....။
အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္မွဆက္မလည္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။ ၂ ေယာက္သားမ်က္နွာတစ္ခုလံုး ရား၍နီလာသျဖင္႔ အိမ္ျပန္ သနပ္ခါး လူးျပီး အိပ္လိုက္ရသည္။
(မနက္ ၃နာရီက်မွ စိတ္ကူးေပါက္လို႔ ထေရးမိတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေရးထားတာမို႔ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံု အမွားမ်ားရိွခဲ႔ရင္ သည္းခံၾကပါရန္... ပံု/ ၀ိဥာဥ္။)
"ပူလိုက္တာဟာ။ ငါတို႔ Mcdonald ထဲ၀င္ျပီးအေအးေသာက္ရေအာင္။ "
သူကဖူး၀င္႔ေနေသာနႈတ္ခမ္းေလးကို လုိသည္ထက္ပို၍ ေထာ္ကာေျပာ၏။ သူမဤကဲ႔သို႔ေျပာတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ မလြန္ဆန္နုိင္ခဲ႔ပါ။ ဒီတစ္ခါလည္း ျခြင္းခ်က္မရိွေပါ့။
Counter ေရာက္ေတာ့အေအးဘဲေသာက္မယ္ဆိုတဲ႔ မမကစိတ္ေျပာင္းျပီး Chicken Nugget ပါမွာသည္။ စားလည္းစားနုိင္တယ္။ ကေလး ဆယ္မႊာပူး ဗိုက္ထဲထည့္ထားသလားေအာင္႔ေမ့ရတယ္။ အဲ...စိတ္ထဲကေျပာမိတာေလးပါ။ ဟီး.....
ျပီးေတာ့ Self-service ေနရာသြားျပီး Chilli sauce ေတြတစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ထည့္ပါေတာ့သည္။
"နင္က Chilli သိပ္စားတာဘဲေရာ။ အိမ္မွာလည္းအဲလိုဘဲ တစ္ျဖဲနွစ္ျဖဲထည္႔တာဘဲလား။"
"ဟင္႔အင္း။ မထည္႔ပါဘူး။ အိမ္မွာဆို Chilli အိုးဆိုျပီး 2 liter ပုလင္းၾကီးရိွတယ္။ အဲ႔ဒီ႔ထဲကို တုိ႔စားတာ။ "
"တိန္"
ေျပာမိသည္႔ကိုယ္႔ပါးစပ္ကိုသာ အသာအုပ္မိ၏။ သူမကေတာ့ သူ႔စကားနိုင္သြားသျဖင္႔ ျပံဳးစိစိလုပ္ေနသည္။
၅ မိနစ္၊ ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္.....
သူ Chicken Nugget ၆တံုးေလးကို စားေနတာ အေတာ္ၾကာျပီ။ အစထဲက သူအစားေနွးမွန္းသိပါသည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ ဒီေလာက္ေနွးမယ္လို႔ မထင္ခဲ႔မိ။ ဒီလိုေနွးပံုနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္မဂၤလာေဆာင္က် ကိတ္မုန္႔ခြံ႔ရင္ သူစားျပီးတာ အၾကာၾကီးထုိင္ေစာင္႔ေနရမွာ...ဒုကၡဘဲ လုိ႔ပင္မဆီမဆိုင္ ေတြးမိေသး၏။
"နင္ကဟာ...ျမန္ျမန္စားစမ္းပါ။ ပက္က်ိကို သြားအကုန္ခ်ိဳးျပီးစားခိုင္းရင္ေတာင္ ခုခ်ိန္ျပီးေလာက္ျပီ။"
သူ႔ကိုေလာေလာစားခိုင္းရင္ စိတ္ဆိုးတတ္မွန္းသိသိနွင္႔ပင္ မေနနုိင္ဘဲေျပာလုိက္မိသည္။
"ဟယ္။ ရဲေခါင္.....ဟိုမွာၾကည္႔စမ္း။"
သူမက မ်က္လံုးျပဴးမ်က္စံျပဴးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာကိုထိုးျပေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အလန္႔တၾကားျဖင္႔ လွည္႔ၾကည့္မိသည္။ ဘာထူးျခားမႈမွမေတြ႔ .....
"ဘာမို႔လို႔လဲဟ။ နင္႔ဟာက.... ဘာအထူးအဆန္းမွလဲ မရိွ၊ အိ....အိ.........."
ကြ်န္ေတာ္သူ႔ဖက္ျပန္အလွည္႔တြင္ ပါးေပၚကိုေပ်ာ႔စိစိ အရာၾကီးေရာက္လာသျဖင္႔ ကြ်န္ေတာ့္စကား ရပ္သြားရသည္။
"နင္ဘဲငါ႔ကိုျမန္ျမန္စားဆို။ အဲဒါေၾကာင္႔ငါ႔ Chilli ေတြနင္႔ပါးေလးကို ကူစားခိုင္းတာေလ။"
ၾသ...... သူကဒီလိုလား။ တမင္တကာ အကြက္ခ်ျပီး ကြ်န္ေတာ္႔ပါးကို Chilli နဲ႔တုိ႔တယ္ေပါ့။ ဒါမ်ိဳးရမလား။ ကဲ...လာေလေရာ႔။
"ခီြးခြီးခြီး။ ၀ဋ္ဆိုတာလည္တတ္တယ္ဟ။ သိလား။"
ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုက္ေသာ Chilli လက္တစ္ညိဳးစာေလးက သူ႔ပါးျပင္ျဖဴျဖဴမွာ ထင္းကာေန၏။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လက္စားေခ်လိုက္ရသျဖင္႔ တစ္ခီြးခီြးျဖင္႔ ရယ္၍မဆံုးနိုင္။
"ေသနာေကာင္။ ရီရင္လည္းလူလိုရီ။ တစ္ခီြးခီြးနဲ႔။ ေမ်ာက္မဟုတ္ ဘာမဟုတ္။ ငါ Chilli ခြက္နဲ႔ပိတ္အုပ္မွာေနာ္။"
ဒီေလာက္ေကာင္းခ်ီေပးေနလည္း ကြ်န္ေတာ့္အရီကမရပ္နိုင္။ ကြ်န္ေတာ္က စရီမိရင္ရပ္မရတဲ႔ ခြ်င္းခ်က္ရိွတယ္ဗ်။
"အဲေလာက္ေတာင္ အူျမဴးေန။ ကဲဟာ...ကဲဟာ........"
ေျပာရင္းဆိုရင္းပင္ကြ်န္ေတာ့္မ်က္နွာေပၚသို႔ Chilli တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္က်လာသည္။ အဲ႔ဒီ႔မွာပင္ Chilli တုိက္ပဲြစပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔မ်က္နွာေလးကို လက္ညိဳးန႔ဲသုပ္၊ သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခြက္လိုက္ပစ္ေပါက္။ ထိုအခ်ိန္ေဘးဘီတြင္ စားသံုးသူ ရိွေနလား မရိွေနလားပင္သတိမရေတာ့ပါ။ ၃ နွစ္အရြယ္ကေလးမ်ားလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေဆာ႔ကစားမိသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိကစားေနမိမွန္းမသိ၊ Chilli ခြက္ကုန္သြားမွရပ္ေတာ့သည္။
၂ ေယာက္သားစကားမေျပာနိုင္ေသးဘဲ ၁ေယာက္ကို ၁ေယာက္ၾကည္႔ေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္နွာ ဘာပံုေပါက္ေနလဲမသိပါ။ သူမ တစ္ခစ္ခစ္ျဖင္႔ ထရီသည္။ သူရီလိုက္ခ်ိန္တြင္ လွစ္ခနဲ ေပၚလာေသာသြားမ်ားကပင္ အနီေရာင္ျဖစ္ေနေသး၏။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မေနနိုင္ဘဲ သူနဲ႔အတူလိုက္ရီမိေတာ့သည္။
နႈတ္ခမ္းတြင္ကပ္ေနေသာ Chilli Sauce တခ်ိဳ႔ကိုသူမလွ်ာနွင္႔သပ္၍ ဆိုသည္။
"နႈတ္ခမ္းမွာ ကပ္ေနတဲ႔ Chilli ကအရသာတစ္မူထူးျခားတယ္ဟ။ ေနာက္ဆို မ်က္နွာမွာသုပ္ျပီးမွ Nugget နဲ႔တို႔စားရမယ္။"
ကဲ..... အဲေလာက္ထိေပါတဲ႔ ေကာင္မေလး။ ကြ်န္ေတာ္ ရူးေလာက္ေအာင္ ခ်စ္မိတဲ႔ရတဲ႔ ေကာင္မေလးေပါ႔ဗ်ာ.....။
အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္မွဆက္မလည္ျဖစ္ခဲ႔ပါ။ ၂ ေယာက္သားမ်က္နွာတစ္ခုလံုး ရား၍နီလာသျဖင္႔ အိမ္ျပန္ သနပ္ခါး လူးျပီး အိပ္လိုက္ရသည္။
(မနက္ ၃နာရီက်မွ စိတ္ကူးေပါက္လို႔ ထေရးမိတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေရးထားတာမို႔ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံု အမွားမ်ားရိွခဲ႔ရင္ သည္းခံၾကပါရန္... ပံု/ ၀ိဥာဥ္။)
Friday, December 26, 2008
Christmas 2008 (အပိုင္း ၂)
ဒါကေတာ့ အခ်စ္တံုး Vicky ေပါ့။ တမင္တကာ ဂ်ိဳေပါက္ေအာင္ရိုတ္တာမဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ မထင္ shot... း)
အဲ... အပိုင္း ၁ ကဇာတ္လမ္းကို ဆက္ရရင္ေတာ့၊ Orchard မွာလည္အျပီးမွာ ၇ နာရီခြဲေလာက္ဘဲရိွေသးတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေနရာကို ေျခဦးတည္႔ၾကပါတယ္။ ၀ိဥာဥ္တို႔ အုပ္စုက အျပင္ထြက္ျပီးရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔အိမ္ျပန္ရိုး ထံုးစံမရိွဘူးေလ။ အဟဲ။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး suggest လုပ္ၾကရင္း ေနာက္ဆံုးမဲမ်ားတဲ႔ Vivo ကိုသြားျဖစ္ခဲ႔ျပန္တယ္။
Vivo City က Christmas Tree ၾကီးကအေတာ္လွသဗ်ိဳ႔။ မနွစ္ကနဲ႔ တစ္ျခားဆီဘဲ။ ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္က အေတာ္ေမွာင္ေနလို႔ ဓါတ္ပံုေတာင္ေကာင္းေကာင္းမရိုတ္လုိက္ရပါဘူး။ ေဒၚ Vicky ကရိုတ္မရတဲ႔ သစ္ပင္နားက
ကိုမခြာဘဲ ရိုတ္မယ္တကဲကဲလုပ္ေနလို႔ မနည္းဆြဲေခၚခဲ႔ရတယ္။ :Pေနာက္ေတာ့ဗိုက္ကေလးမ်ား ဆာေတာ္မူလာတာနဲ႔ Harbourfront ေအာက္က Banquet မွာညစာထပ္စားၾကျပန္တယ္။
(တကယ္က Orchard မွာ Mc-d ကိုက္ျပီးသား)။ လည္ရတာအားမရေသးလို႔ Vivo City မွာထပ္ Shopping ထြက္လုိက္တာ ည ၁၀:၄၀ မွအိမ္ျပန္ေရာက္ပါတယ္တဲ႔ဗ်ား။ Vivo မွာရိုတ္ခဲ႔တဲ႔ပံုေတြကိုလည္း upload ထားပါတယ္။ း)
Subscribe to:
Posts (Atom)
