ငမူးက လူဟစ္

လူနာတစ္ေယာက္အားဆရာ၀န္ကတစ္ကိုယ္လံုးေသခ်ာစစ္ေဆးအၿပီးေျပာသည္။
"ခင္ဗ်ားကသာျခဴသံပါေအာင္ညည္းေနတယ္၊ခင္ဗ်ားညည္းရျခင္းရဲ အေၾကာင္းရင္းကိုကြ်န္ေတာ္ဘာတစ္ခုမွရွာလို ့မေတြ ့ဘူး၊အို အရွင္းဆံုးေျပာမယ္ဗ်ာ၊အဲဒါ
ဘာျဖစ္လို ့မွမဟုတ္ဘူး၊အရက္ေသာက္ထားလို ့ပဲျဖစ္ရမယ္လို ့က်ဳပ္ေတာ့ထင္တယ္"

ဆရာ၀န္ကအညည္းလူနာကေအးေဆးေျပာလိုက္သည္။
"ဒီလိုဆိုရင္လည္းကိစၥမ၇ွိဘူးေဒါက္တာရယ္၊ေဒါက္တာအမူးေျပေလာက္မွကြ်န္ေတာ္တစ္
ေခါက္လာျပန္စစ္ေတာ့မယ္…"

ပဲြစားမဟုတ္၊ ေၾကာ္ျငာေပးယံုသက္သက္ပါ။ အဟဲ...

က)
Thida is looking for a roomate(single lady) who would like to share with her the aircon master room in Tiong Bahru.
If you are interested or if you have any friend who is interested, pls give Thida a call on 92775222.

ခ)
Ko Aung Naing got a room to rent from jan 5 to feb 25 in sembawang... Address : blk 510B (about 8 mins walk from MRT.)
Price : 600 for 2ppl in Common B.R

ဆူး

ဒီေန ့တနလၤာာမို ့အလုပ္ထဲတြင္ယားလို ့ပင္မကုတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္မအားမလပ္ျဖစ္ရသည္။
အပတ္တိုင္းMonday blue ျဖစ္ေပမဲ့ထိုေန ့တြင္မူညကေမာ့ထားသည့္ အရိွန္ေလးေကာင္းမႈျဖင့္အ
ေတာ္ေထြေန၏။အေရးထဲ colleague တစ္ေယာက္ကခြင့္ယူထားသျဖင့္သူ ့ အလုပ္ကိုပါကိုယ္က
လုပ္ေပးေနရျပန္ပါေရာလား။ထိုသို ့ျဖင့္ရံုးဆင္းခ်ိန္ ၅ နာရီေရာက္လာခဲ့ၿပီ..paper work ေတြကဘယ္ဘက္တစ္ပံု-ညာဘက္တစ္ပံုေတာင္လိုပံုေနေသးသည္။ Manager ႀကီးကေတာ့
ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ပင္…”နက္ျဖန္ဆိုနက္ျဖန္အလုပ္ေတြရွိဦးမွာကြ။ဒီေန ့ကိစၥဒီေန ့ ျဖတ္လိုက္တာဘဲေကာင္းပါတယ္။မင္းတို ့မျပီးမခ်င္းငါလဲမျပန္ပါဘူးကြာ။ေက်းဇူး…ေနာ္” တဲ့။
ဟုတ္တာေပါ့၊သူကသူ ့ရံုးခန္းထဲထိုင္ျပီးကိုယ္ေတြစီစစ္ထားတဲ့file ေတြထဲလက္မွတ္ထိုးေပးရံု
ဘဲဟာ။ၿပီးေတာ့အခ်ိန္ပိုေႀကးကလည္းရဦးမယ္။ ႏွင္ထုတ္ရင္ေတာင္ျပန္မွာမဟုတ္ဘူး။ကိုယ္က
ေတာ့probation ကာလဆိုေတာ့အခ်ိန္ပိုေႀကးမေျပာနဲ ့၊အလုပ္တရက္ပ်က္ရင္ေတာင္လခထဲ
ကႏႈတ္မယ္ဆိုတာႀကီးဘဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုfructuate ျဖစ္ေနရတာလည္းအေၾကာင္းရိွသည္။
ဆူးနဲ ့ညစာအတူတူစားဖို ့ခ်ိန္းထားတာက ၇နာရီ္္ေလ။(ႀကံဳတုန္ၾကြားလိုက္ဦးမယ္။ဆူးဆိုတာကြ်န္ေတာ့္ရည္းစားအသစ္ေလးပါ။)
ရံုးကpeninsula နားမွာဆိုေပမယ့္Inlay ေရာက္ဖို ့ ၅မိနစ္ေလာက္ေတာ့လမ္းေလ်ွာက္ရဦးမည္။ဒီတေခါက္ေနာက္က်၍မျဖစ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပါတ္က
Merlion Park မွာခ်ိန္းထားၿပီးအိပ္ရာထေနာက္က်လို ့နာရီ၀က္ေလာက္ဆူးေစာင့္လိုက္ရေသး
သည္။ အဲဒီကိစၥအတြက္နဲ ့တစ္ပါတ္လံုးစိတ္ေကာက္ေနသည္မွာမေန ့ကမွျပန္ၾကည္သြားသည္
မဟုတ္ပါလား။ျပန္တည့္သည့္အထိမ္းအမွတ္နဲ ့ညစာအတူတူစားပါမယ္ဆိုကာမွထပ္ေနာက္
က်လ်ွင္ေတာ့…….

ဆူးဆိုတဲ့ဆူးေလးရင္ထဲမွာဆူးေနလို ့ ထင္သည္ ….. အလုပ္ေတြတစ္ပံုႀကီးကို ၂နာ၇ီမျပည့္ခင္ပင္အကုန္ၿပီးသြား၏။ Manager စီစာရြက္စာတမ္းတင္၊ကိုယ့္ပစၥည္းေတြသိမ္းႏွင့္company ကထြက္ေတာ့ ၆နာရီ ၅၀ ပင္ရိွၿပီ။ကြ်န္ေတာ္တက္သုတ္ရိုက္ေတာ့သည္။လူႀကီးေတြ၊လူငယ္ေတြ၊မသိလမ္းမွာေတြ ့
သမ်ွလူကိုအကုန္ေက်ာ္တက္သည္။တစ္ခါတစ္ေလေျခဖ၀ါးႏွင့္လမ္းမထိေတာ့သလိုပင္ခံ
စားရသည္။(ပိုတာ၊ပိုတာ) အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ ၆နာရီ ၅၅ တြင္ Inlay ေရွ ့ေရာက္၏။

ဟိုက္…….ခုမွသတိရလို ့ပိုက္ဆံအိတ္ကိုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့….ျပားခ်ပ္လို ့ ပါလားဟရိုး…….မေန ့ကတစ္ျပားမ်ွမက်န္ေအာင္ club မွာသံုးလိုက္လို ့ဘဲျဖစ္မည္။ ဤသို ့ျဖင့္
Peninsula ႏွစ္ထပ္က POSB cash withdraw ကိုေျပးရ ျပနပါေတာ့သည္။ကံဆိုးမသြားရာမိုး
လိုက္လို ့ရြာ…ဟုပင္ေျပာရေတာ့မည္။ POSB ေရွ ့ေရာက္ေတာ့အေမာဆို ့သြားခဲ့ရျပန္၏။
စီေနသည့္တန္းႀကီးမွာတစ္မိုင္ေလာက္ရွည္ထြက္ေနသည္။(ပိုျပန္ၿပီ။) ၁၅ေယာက္၊အေယာက္
၂၀ ေလာက္ရိွမည္ထင္။လက္ပတ္နာရီကိုငံု ့ၾကည့္မိသည္….၆း၅၇pm..လက္ပတ္နာရီ မွန္ေပၚ
တြင္မေန ့ကဆူး၇ဲ ့မ်က္ႏွာကိုျပန္ျမင္ေယာင္လာ၏။

ေနာက္တခါေနာက္က်ရဲက်ၾကည့္…နင္ေခါင္းကြဲၿပီသာမွတ္…တဲ့ေလ။Peninsula Plaza က POSB ဆိုရင္အားလံုးမ်က္စိထဲျမင္မိၾကမည္ထင္ပါသည္။ Cash withdrawal machine ကသံုးလံုး၊cash deposit ကႏွစ္လံုးပါ။တစ္ခါတေလခြဲၿပီးတန္းစီတဲ့အတန္းႏွစ္တန္းရွိသလို၊
တစ္ခါတစ္ေလလူေတြရႈပ္လာရင္ေတာ့တန္းတတန္းတည္းျဖစ္သြားတတ္သည္။ေရွ ့ကလူ
ဘာအတြက္စီေနမွန္းမသိဘဲႏွင့္သူ ့ေနာက္လိုက္စီရင္းတစ္တန္းတည္းျဖစ္သြားဟန္ရွိ၏။
ဒီေန ့မွာလည္းတန္းတတန္းတည္းျဖစ္ျပန္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့အၾကည့္ကတန္းထိပ္ဆံုးမွာရွိ
သည့္မိန္းကေလးစီေရာက္သြားခဲ့သည္။ ထိုမိန္းကေလးလက္ထဲတြင္ ၅၀ တန္အခ်ိဳ ့ကိုင္ထား
သျဖင့္သူမေစာင့္ေနသည္မွာ Cash deposit စက္ျဖစ္မွန္းသိသာပါသည္။သိစိတ္ကမသိလိုက္
ခ်ိန္တြင္ပင္(ျမန္မာစကားကိုရႈပ္ေနေအာင္ေရးတဲ့ငါပါလားေနာ္) ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းမွားသူမစီ
သို ့ဦ္းတည္မိ၏။

“ညီမ..Cash withdrawal machine ကေစာင့္ေနတာလား၊deposit machine ကိုေစာင့္ေန
တာလား။”

“Deposit လုပ္မလို ့ပါ။”

“ဒါဆိုဒီဘက္က withdrawal machine ကိုအစ္ကို၀င္လိုက္မယ္ေနာ္။”

ထိုမိန္းကေလးဘာမ်ွျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ပင္ေဘးနားက cash withdrawal စက္တစ္လံုးလူလြတ္
သြားသျဖင့္အျမန္၀င္လိုက္ရသည္။ေနာက္ကလူတန္းရွည္ႀကီးထဲမွဗ်စ္ေတာက္ေတာက္စကား
သံအခ်ိဳ ့ထြက္ေပၚလာသည္။သူတို ့ဟာသူတို ့စကားေျပာေနၾကတာေနမွာပါေလဟုကိ္ုယ့္
ကိုယ္ကိုညာမိ၏။

ငါေရွ ့ဆံုးကတန္းစီေနတဲ့သူကိုေမးတာဘဲေလ၊ငါ့မွာအျပစ္မရိွပါဘူးဟုေတြးရင္း Bank card ကိုစက္ထဲတြင္းကာထည့္လိုက္ပါေတာ့သည္။ပိုက္ဆံထုတ္ၿပီးေတာ့လည္းဘယ္သူ ့ကိုမွမ်က္လံုးခ်င္းမဆံုမိေအာင္ေခါင္းငံု ့ရင္းႏွင့္ပင္ POSB မွထြက္လာခဲ့သည္။သို ့ေပမဲ့ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသို ့
က်လာေသာမ်က္လံုးအစံုေပါင္းမ်ားစြာတို ့ကိုခံစားမိေနသလိုလို……

၇း၃၀နာရီ

“ေမာင္…ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း။ထမင္းလည္းေကာင္းေကာင္းမစားဘူး။ေနမ်ားမေကာင္ဘူးလားဟင္”

ဆူးရဲ့လက္ဖ်ားေလး နဖူးေပၚေရာက္လာမွအသိျပန္၀င္လာခဲ့သည္။ကြ်န္ေတာ္ Inlay ကို
၇း၀၀နာရီအတိတြင္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။သို ့ေသာ္ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ေက်ာက္ခဲတံုးမ်ားစြာဆြဲ
ထားရသလိုေလးေနသည္။တစ္ခါမ်ွမႀကံဳဖူးေသာခံစားခ်က္မ်ိဳးခံစားေနရသည္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုရြံ ့ရွာမိျခင္း…..ဟုတ္ပါသည္။ POSBတြင္ျပဳမူလိုက္ေသာကိုယ့္လုပ္ရပ္မ်ိဳးကို
ေအာက္တန္းက်သည္ဟုျမင္လာသည္။ကိုယ္သာတန္းစီေနတဲ့လူထဲကတစ္ေယာက္ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေဒါသထြက္မိမလဲ။ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွံု ့ခ်မိမွာလဲ။
စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲတြင္ဖတ္ဖူးသည္မွာ….ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပင္အေကာင္းမျမင္ႏိုင္လွ်င္၊
သူမ်ားကိုယ့္ကိုအေကာင္းျမင္ဖို ့မေမွ်ာ္လင့္ေလႏွင့္….ဟူ၍။ခုေတာ့ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို
မုန္းတီး၍ပင္ေနမိသည္။အျခားလူေတြကိုယ့္အေပၚဘယ္လိုျမင္မလဲမေတြး၀ံ့ေတာ့…..

“ဘာေတြျဖစ္လာလို ့လဲ၊ဆူးကိုေျပာျပလို ့မရဘူးလားဟင္….. ေမာင့္ကိုၾကည့္ရတာ ကုန္းေပၚေရာက္တာတဲ့ ငါးလိုဘဲ။ မ်က္လံုးၾကီးျပဴးျပီး မြန္းက်ပ္ေနသလိုဘဲ။ ခစ္ခစ္။”

အမွန္ပင္..ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာမြန္းက်ပ္ေနပါၿပီ။ဆူးလက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးကိုအသာဆုပ္လိုက္
ၿပီးစကားစလိုက္သည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ဆူးေရာကိုယ့္ကိုမုန္းသြားလားဟင္…..”
ဆူးတစ္ေယာက္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းအတြင္းသားကိုေရွ ့သြားျဖင့္ကိုက္လ်က္ေခါင္းတစ္ခ်က္ခါလိုက္သည္။
“ရွင္ရယ္။လူဆိုတာအမွားေတာ့လုပ္မိမွာဘဲေပါ့။အဲဒီအမွားကိုသိၿပီးေနာက္ထပ္မလုပ္မိေအာင္
ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖို ့ကပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ေမာင္္ဒါမ်ိဳးေနာက္တစ္ခါမလုပ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား……”

“ေၾကာက္ပါၿပီဗ်ာ။မလုပ္ရဲေတာ့ပါဘူး။ေနရခက္လြန္းလို ့။ခုကိုရင္ထဲမွာေနမထိထိုင္မသာျဖစ္လို ့
မဆံုးဘူး။”

“ဒါဆိုဒီလိုစဥ္းစားၾကည့္။ေမာင္ကမွေမာင့္အမွားကိုသိ
လို ့ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ေနတာ၊အခ်ိဳ ့ဆိုရင္သိရဲ့သားနဲ ့တမင္ထပ္ခါတလဲလဲလူလည္က်ေန
ၾကတာ။အဲလိုလူေတြထက္..ဆူးရဲ့ေမာင္ကအမ်ားႀကီးခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတာေပါ့။”

အျခားသူတစ္ေယာက္ေယာက္ကသာဒီလိုေျပာရင္….ဘာေတြလဲဟ…လို ့ျပန္ေျပာ
ရင္ေျပာမိမည္။ခုဆူးေျပာတာျဖစ္ေနေတာ့ရင္ထဲမွာေႏြးသြားသလိုပင္ခံစားလိုက္ရ၏။

“Sorry….ေနာ္။ဆူးကိုစိတ္ရႈပ္ေအာင္လုပ္လိုက္မိၿပီ။ခုနကေငါင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနေတာ့
ရူးမ်ားသြားၿပီလားလို ့မထင္မိဘူးလား။”

“မထင္ပါဘူး။စကတည္းကသိပ္မွမမွန္တာ….”

ႏွစ္ေယာက္သားမတိုင္ပင္ဘဲႏွင့္ၿပိဳင္တူရယ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။

သားရဲ့အေဖ

ခု post ကတကယ္ေတာ့ အေဖ့ရဲ့သား ေဆာင္းပါးရဲ့အဆက္ပါ။ ဒီတိုင္းၾကီးဖတ္ရင္ အရသာေပါ့တာမို့ အေဖ့ရဲ့သား (၁) နဲ့ (၂) ကိုအရင္ဖတ္ေစခ်င္ပါ၏။

ျပီးျပည့္စံုေသာ မိသားစုဘ၀။
ကြ်န္ေတာ္အျမဲတည္း ေတာင့္တခဲ့ေသာအရာ… ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္မရနိုင္ေတာ့ေသာအရာ…

ကြ်န့္ေတာ့္အသက္ ၅၀ျပည့္ခဲ့ျပီ။ ဒီအသက္အရြယ္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာအနာဂါတ္မရိွနိုင္ေတာ့၊ အတိတ္သာက်န္ရစ္သည္။ အတိတ္ကိုစဥ္းစားလွ်င္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ရပါသည္။ ကြ်န့္ေတာ့္တြင္ ဇနီးေခ်ာေလး ျငိမ္းလည္းရိွခဲ့သည္။ သားလိမၼာေလး ရဲေခါင္လည္းရိွခဲ့သည္။ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးျဖင့္ေနရေသာ္ငွား ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္မိသည္။

သို့ေသာ္…ကြ်န္ေတာ္ဤမွ်နွင့္ ေက်နပ္ေန၍မျဖစ္။ သားေလးရဲေခါင္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဒီ့ထက္ၾကိဳးစားရမည္။ သားၾကီးလာရင္ ၾကိဳက္တဲ့ပညာေရးလမ္းေၾကာင္းေရြးနိုင္ေအာင္၊ လူပံုအလယ္တြင္ ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ေနနိင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳးစားရမည္။ ထို့ေၾကာင့္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေကာ္ဖီျခံလုပ္ငန္းကို တိုးခ်ဲ့ကာ ေကာ္ဖီခ်က္စက္ရံုတည္ေထာင္ခဲ့၏။

ေကာ္ဖီခ်က္လုပ္ငန္းမွာ အျပိဳင္အဆိုင္မ်ားလွသည္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း စီးပြားေရး အေတြ့အၾကံဳသိပ္မရိွ သျဖင့္ ၂၄နာရီလိုလိုပင္ စာရင္းဇယားေတြၾကားထဲ ေခါင္းစိုက္ေနခဲ့ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ ယခင္ကလို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာမိသားစု အတြက္သိပ္အခ်ိန္မေပးနိုင္ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ျငိမ္းေရာ၊ သားေလးသာအိပ္ေမာက်ေနသည္ကမ်ားသည္။ အိပ္ေပွ်ာ္ေနေသာ သားေလးကိုသာပံုျပင္ေျပာျပကာ မ်က္ရည္က်ရံုမွလြဲ၍ သူ့အတြက္ဘာမွ မလုပ္ေပးနိုင္ခဲ့။

အဆိုးဆံုးကေတာ့ ျငိမ္း… ကြ်န္ေတာ့္ကို သစၥာေဖာက္ခဲ့သည္။
“ေယာက်ၤားရဲ့ၾကင္နာမႈကို မရတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ကိုရွင္သိရဲ့လား။ ကြ်န္မမွာ လင္ငုတ္တုတ္ရိွလ်တ္နဲ့ မုဆိုးမလုိဘဲ။” တဲ့… ျငိမ္းေျပာဖူးသည္။

ကြ်န္ေတာ္ထိုခံစားမႈကို မသိေကာင္းမသိျဖစ္မည္။ သို့ေပမယ့္… ကိုယ့္မိန္းမကိုယ့္အေပၚသစၥာေဖါက္သြားသည့္ ခံစားမႈကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ရပါသည္။ ျငိမ္းနဲ့ကြ်န္ေတာ့္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း မင္းသူ အေၾကာင္းသတင္းေတြထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုသတင္းေတြကို ျငိမ္းမျငင္းခဲ့ပါ။
“ဟုတ္တယ္ေလ။ ကြ်န္မကို ၾကင္နာမႈေပးနိုင္တဲ့သူကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာဘဲ။” ဟုေသြးေအးေအးျဖင့္ တုန့္ျပန္ခဲ့သည္။

“သား ၁၂နွစ္ျပည့္ ေမြးေန့ထိေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုေနေပးပါကြာ။ ငါ့သူ့ကိုစိတ္မထိခိုက္ေစခ်င္ဘူး။”
ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ေနသည္ကိုပင္ ျငိမ္းလက္မခံ။ ကြာရွင္းေပးရန္ပင္ သူေတာင္းဆိုခဲ့သည္။

“အဲေလာက္ေတာင္ျဖစ္ေနလည္းကြာဟာ။”
ျငိမ္းအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေနာက္ဆံုးစကားလံုးပင္…

------------------ xxx ---------------------- xxx ------------------------ xxx ----------------

အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြယ္လိုက္တာ။ သားေတာင္ ၁၀တန္းေက်ာင္းသားၾကီးျဖစ္ျပီ။ ခုခ်ိန္ထိ ျငိမ္းကိုကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေပၚက နွင္ခ်လိုက္သည္ဟု သားထင္ေနဆဲ။ ကြ်န္ေတာ္မေျဖရွင္းလိုပါ။ သားနွလံုးသားထဲမွာ ျငိမ္းကို မိခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ရိွသြားေစခ်င္သည္။ ဒီအေၾကာင္းေတြသိသြားလည္း သားစိတ္ထိရံုကလြဲျပီး ဘာေကာင္းက်ိဳးမွရိွလာမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

ကြ်န္ေတာ့္သားက တကယ့္ကိုဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ေကာင္ဗ်။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆို သူ့ကိုအျမဲခ်ီးက်ဴးရတယ္။ ၁၀တန္းက်ဴရွင္မွာဆိုသူက Top ဘဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္က မၾကာခနဆိုသလို သားရဲ့ဆရာ၊ ဆရာမနဲ့သားအေၾကာင္းေဆြးေႏြးေနက်။ ခုလည္း သားရဲ့ Bio ဆရာမက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေခၚထားသည္။ သားအေၾကာင္းခ်ီးမြန္းခန္းဖြင့္ေတာ့မည္ထင္၏။ သားအေၾကာင္းနားေထာင္ရမည္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္အလြန္တက္ၾကြမိသည္။ ခုလည္း ဆရာမက ၂ခါေခၚစရာမလို၊ သူ့ရံုးခန္းေရွ့သို့ေရာက္ျပီးသားပင္။
ဆရာမေလးမ်က္ႏွာကိုၿမင္လိုက္သည္ႏွင့္ကြ်န္္ေတာ္အေတြးမွားယြင္းေနေႀကာင္းသတိထား
လိုက္မိပါသည္။
ရဲေခါင္ရဲ့အမွတ္ေတြအရမ္းထိုးက်သြားတယ္။ခုဆိုအတန္းထဲမွာအည့ံဆံုးေတာင္ၿဖစ္ေတာ့မယ္။
ဆရာမေလးကတည့္တည့္ႀကီးေၿပာခ်လိုက္ေတာ့ကြ်န္ေတာ့္မွာပါးစပ္အေဟာင္းသားႀကီးၿဖစ္
သြားရသည္။သူမကြ်န္္ေတာ့္ကိုစာရြက္ျဖဴအခ်ိဳ ့လွမ္းေပးသည္။

“တကယ္ေတာ့သူေျဖထားတာအကုန္မွန္တယ္။ေနာက္ဆံုး ၂ပုဒ္ကိုသာမျခစ္ခ်ရင္အမွတ္ျပည့္ရမွာဘဲ။သူ ့ရဲ့စိတ္ထဲမွာဘာေတြေတြးေနလဲကြ်န္မေတာ့
စဥ္းစားလို ့ကိုမရေတာ့ပါဘူး။”
ကြ်န္ေတာ္ဆရာမေလးရံုးခန္းထဲကေလးလံစြာထြက္လာခဲ့သည္။လက္ထဲတြင္ေနာက္ဆံုး
၃မ်က္ႏွာကိုျခစ္ထားေသာစာရြက္…..

“ဦး”
သားရဲ့သူငယ္ခ်င္းဆူးရင့္ပါလား။အရင္ကလိုအိမ္မွာစာလာမက်က္တာေတာင္ၾကာျပီ။သားရဲ့
အမွတ္ေတြနည္းသြားလို ့မ်ားအေပါင္းအသင္းမလုပ္ခ်င္ေတာ့တာမ်ားလား။ဒါမွမဟုတ္…….

“ဘာေတြစဥ္းစားေနဒါလဲ ဦးရဲ့။သမီးဆူးရင့္ေလ။မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား။”

“ၾသ….ေအး..ေအး။မွတ္မိပါတယ္ကြယ္။”
“ဆရာမကိုလာေတြ ့တာလား…ဦး။”
အမွန္ေတာ့ကြ်န္ေတာ္သူ ့အေမးကိုမေျဖခ်င္ပါ။သို ့ေသာ္…..

“ဟုတ္ပါ့ကြာ။ဒီေကာင္ဘာေတြစိတ္ေလေနလဲမသိပါဘူး။ Bio ကိုေျဖထားတာေအာင္ရံုအမွတ္ဘဲရတယ္။ဟူး…..”
ျပံဳးရႊင္ေနေသာဆူးရင့္မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြားသည္ကိုသတိထားမိသည္

“အလကားေကာင္၊ဦးကေတာ့သူ ့ကိုပညာတတ္ႀကီးၿဖစ္ေစခ်င္လြန္းလို ့
အားေပးလိုက္ရတာ၊အိမ္ေရာက္မွဒီေကာင့္ကိုေဆာ္ရမယ္၊ဒါမွႀကိ ုးစားခ်င္စိတ္ရွိလာမွာ။”

“ရဲေခါင္ ကိုမရိုက္ပါနဲ ့ဦးရယ္၊သူကအေၿဖမွန္ကိုတမင္ၿခစ္ခ်လိုက္တာပါ။”

“ဘယ္လို…..ဦးကိုရွင္းၿပပါဦး၊ဆူးရင့္ရယ္၊ဦးသားကဘာလို ့မ်ား…….”

ဆူးရင့္ရဲ့ရွင္းျပမႈကိုနားေထာင္ရင္းကြ်န္ေတာ္မငိုမိေအာင္မနည္းထိန္းထားခဲ့ရပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့သားအေပၚျဖစ္ေစခ်င္မႈကတကယ္ေတာ့သူ ့ကိုအဆိုးဆံုးေရာက္ေအာင္ပို ့သလို
ျဖစ္ေေနပါလား။ကြ်န္ေတာ္ဟာဖခင္ေကာင္းတေယာက္မဟုတ္ခဲ့ပါလားဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အမွားမ်ားအခ်ိန္မွီျပင္ရမည္။သူ ့ ကိုစိတ္ႀကိဳက္လမ္းေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးမည္။ကြ်န္ေတာ့္္သားႏွင့္သားရဲ့အနာဂါတ္ပညာေရး
အေၾကာင္းေဆြးေႏြးမည္။ကြ်န္ေတာ့္အခ်ိန္စာရင္းထဲမွာသားအတြက္တစ္ေနရာအျမဲဖယ္
ကာထားလိုက္ပါၿပီ။သားအခန္းေရွ ့ကိုကြ်န္ေတာ္လွမ္းခဲ့သည္။ဟိုးအရင္တခ်ိန္ကသားကို
စာသင္ေပးရန္ေခၚသကဲ့သို ့ပင္ကြ်န္ေတာ္ေခၚလိုက္မိသည္……..

“သား….လူေလးရဲေခါင္…ခဏထြက္ခဲ့ပါဦးကြာ။အေဖေျပာစရာရိွလို ့…….” ဟူ၍။

ေတြးေတြးျပီးျပံဳး

ေမာင္တံုး၊ ေမာင္အ နွင့္ ေမာင္ရိုး တို့ ၃ေယာက္ဓါးျမတိုက္မႈျဖင့္ ရဲစခန္းသို့ေရာက္ေန၏။ အျပစ္ရိွေၾကာင္း ထင္ရွားသျဖင့္ ေထာင္ ၁၀နွစ္ဆီက်ခံရမည္ဟု အမိန့္ခ်ခံလိုက္ရသည္။

ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္ ၾကိဳက္ရာပစၥည္းေတာင္းနိုင္သည္ဟု ခြင့္ေပးလိုက္သည္။
ေမာင္တံုး။ ။ ၁၀နွစ္စာ ဖတ္ဖို့စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေတြလိုခ်င္တယ္။
ေမာင္အ။ ။ ၁၀နွစ္စာ ေသာက္ဖို့ အရက္ေကာင္းေကာင္းလိုခ်င္တယ္။
ေမာင္ရိုး။ ။ ၁၀နွစ္စာ ဖြာဖို့ ေဆးလိပ္ေကာင္းေကာင္းလိုခ်င္တယ္။

ဒီလိုနွင့္ ၁၀နွစ္ၾကာသြားခဲ့သည္။ ေမာင္တံုးေထာင္ထဲကထြက္လာေတာ့ ကဗ်ာေတြစာေတြ ရြတ္လို့… ။ ေမာင္အ ထြက္လာေတာ့ အရက္နံ့တေထာင္းေထာင္းျဖင့္ ယိုင္တိုင္ယိုင္တိုင္ျဖစ္လို့…။ ေမာင္ရိုးေနာက္ဆံုးမွ ထြက္လာသည္။ ပထမဦးဆံုး ေျပာေသာစကားမွာ “ဘယ္သူ့မွာမ်ား မီးျခစ္ကေလးရိွသလဲဗ်ာ” တဲ႔။

ေျခလွမ္းမ်ားနွင္႔ ပတ္သတ္၍

က။ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အက်င့္တစ္ခုရိွတယ္ဗ်။ ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္တဲ႔ အက်င့္လို့ေျပာရမယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေလွကားတက္တိုင္း ပထမဆံုးအထစ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးအထစ္ကို ညာဘက္ေျခေထာက္နဲ႔ တက္ခ်င္တာပါဘဲ။ ဘယ္ကေနဘယ္လို အဲဒီ့အက်င့္ရသြားလဲ မသိလို္က္ပါဘူး။ သတိထားမိလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေရာဂါကြ်မ္းေနျပီ။ ေလွကားတက္ခါနီးဆိုရင္ တစ္ခ်က္တန့္သြားတယ္။ ညာဘက္နဲ႔ တက္မယ္လို့ Make Sure လုပ္ျပီးမွဆက္လွမ္းတယ္။ ကိုယ့္ေနာက္ကလူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုဘယ္ေလာက္ ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္း ေနမလဲမသိ။ တစ္ခါကဆို အဲလိုတန့္သြားလို့ ခေလးတြန္းလွည္းေျခေထာက္ကို ၾကိတ္သြားတာခံလိုက္ရတယ္ေလ။

ဆဲခံရတာေတြ၊ တြန္းလွည္းၾကိတ္ခံရတာေတြ ထားလိုက္ကိစၥမရိွေသးဘူး။ တကယ့္ျပႆနာက ကို္ယ္တက္တဲ႔ေျခကားထစ္ စုစုေပါင္းအေရအတြက္က စံု ဂဏန္းျဖစ္ေနေတာ့မွ တက္တာ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ေျခကားက ၃ ထစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၅ ထစ္ဆိုျပီး မ ဂဏန္းျဖစ္ေနရင္ ညာဘက္ေျခနဲ႔ အတက္စ၊ အတက္ဆံုးလို့ရတယ္။ စံု ဂဏန္းဆိုေတာ့ ညာဘက္ေျခနဲ႔စတက္ရင္ ဘယ္ဘက္နဲ႔ဆံုးရေတာ့မေပါ့။ အဲ… တစ္နည္းေတာ့ရိွတယ္။ ေလွကားတက္ေနရင္း လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းရင္ေတာ့ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကို့ရုိ့ကားရား ျဖစ္မယ့္အလုပ္။ မမိုက္ေသးဘူး။

အင္း… ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီျပႆနာမ်ိဳးက ကြ်န္ေတာ့တို႔ ပညာေရးမွာ ၾကံဳ ေတြ့ေနရတဲ႔ ျပႆနာမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ တူသားဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို့ေတြ Diploma ရေအာင္ယူၾက၊ Degree ဆက္တက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတယ္ဆိုတာ ပညာေရးေလွကားကို တက္ေနၾကတာကလား။ အခ်ိဳ႔လူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ မ ဂဏန္းေလွကားေပၚက်ျပီး ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ႔ ဘာသာကို ငယ္ငယ္ထဲက သင္ယူ၊ အဲဒါနဲ႔ဘဲ အလုပ္လုပ္နိုင္တဲ႔ အထိျဖစ္ေျမာက္သြားၾကတာမ်ိဳးရိွသလို စံု ဂဏန္းေလွကားေပၚက်လို့ ကိုယ္မၾကိဳက္တဲ႔ လိုင္းကိုသင္ယူလာရျပီးမွ အစဥ္ေျပတဲ႔ career တစ္ခုေပၚေရာက္သြားတဲ့သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးေပါ့ေလ။

အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းတဲ႔ ကို့ရို့ကားရားေကာင္ေလးေပါ့ဗ်ာ။ အရင္ကေတာ့ S’pore လာခ်င္လြန္းလို႔ တစ္ပိုင္းနဲ႔ တစ္ျခမ္းေသမတတ္။ ဂလိုနဲ႔ရရာ Engineering ဆိုတဲ႔လိုင္းၾကီးယူျပီး SP ေရာက္လာ။ မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ကုန္တဲ႔ ဘာသာေတြကိုသင္ယူျပီး ခုဆို Diploma ေတာင္ရခဲ့ျပီေလ။ ကဲ….. ခုမွအျခားလိုင္းကိုေျပာင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ။ Uni ေတြကေတာ့ လက္ခံပါရဲ႔၊ ေနာက္ ၄နွစ္ထက္တက္ရမယ္တဲ႔….. ။ ဘိုးေတာ္ျဖစ္မွ Degree ရမယ့္ကိန္းမို့နွေျမာေတာေသာနဲ႔ဘဲ တာ့တာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။ (ရႊတ္)။ ခုေတာ့ AUS Uni က Feb intake မေခၚခင္ၾကားထဲမွာ ဘာသင္တန္းတက္ရမလဲလို့စံုစမ္းေနပါတယ္။ (Open for suggestions)

သင္ေရာ ဘယ္ေလွကားကို ဘယ္လိုမ်ားတက္ေနပါသလဲ? (ေလွကားေပၚ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနတယ္လို့ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္။)


ခ။ ။ “အဲဒီ့ေကာင္ ငတံုး။ အျမဲတမ္း လမ္းေသကဘဲသြားတယ္။”

တိန္။ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ငတံုးတဲ႔။ သူတို့ေျပာတဲ႔ လမ္းေသဆိုတာကို ငံုၾကည့္မိေတာ့ အျဖဴနဲ႔အနက္ၾကားေတြကို ေတြ့သည္။ ျမင္းက်ားျဖတ္ကူးျခင္း ဆိုတဲ႔ Zebra crossing ေပၚမွာကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတာပါ။

“ဟုတ္ပါ့။ ဒီကျဖတ္လိုက္ရင္ နီးနီးေလးဟာကို။ လအ။”

အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂလိုဂလို ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ျပီး မ်ဥ္းၾကားနဲ႔ တစ္ေပေလာက္ေ၀းတဲ႔ ေနရာကေန လမ္းမကိုျဖတ္ကူးသြားၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နားက မ်ဥ္းၾကားကိုေရာက္တိုင္း သည္ျပႆနာျဖစ္သည္။ “ငါ့ေျခလွမ္းက မွန္တယ္ကြ။ ငါကစည္းမ်ဥ္းေဘာင္ထဲမွာေလွ်ာက္တာ။ အႏာၱရာယ္ကင္းတယ္ေလ။ မ်ဥ္းၾကားျဖတ္တာတင္မဟုတ္ဘူး။ အျခားကိစၥေတြမွာလည္း မွန္ကန္တဲ႔ ေျခလွမ္းလွမ္းမွ အႏာၱရာယ္ မျဖစ္မွာ။”

ကြ်န္ေတာ္ ဆရာၾကီးပံုဖမ္း၍ ေျပာေလ့ရိွေသာစကား။

“အဲဒီ Theory ေတြက ၁၉ရာစုနွစ္ကဟာေတြ။ ခုေခာတ္မွာ အေရးၾကီးတာက မွန္ကန္တဲ႔ေျခလွမ္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူအရင္ တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္မလဲဆိုတာ ျဖစ္ေနျပီ။”

ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းၾကီး ရဲေခါင္ျပန္ေခ်ပေလ့ရိွေသာစကား။

ဘယ္သူမွားလဲ၊ မွန္လဲကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွလြဲ၍ အျခားသူငယ္ခ်င္းအားလံုး မ်ဥ္းၾကားနွင့္ တစ္ေပအကြာကလမ္းမေပၚတြင္ ေက်နပ္စြာေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကျခင္းကိုပင္…။ ။

ေတြးမိေတြးရာ

ျပီးခဲ႔တဲ႔အပါတ္က ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာရိွေနတဲ႔ အေဖ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

အေဖကမွာတယ္။ သားအလုပ္က Client ေတြနဲ႔စကားေျပာေနရမွာဆိုေတာ့ ခံတြင္းအနံံ ့သင္းပ်ံေအာင္ေနပါတဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ျပံဳးမိတယ္ေလ။ အေဖက သြားစရာ၀န္ကိုး။ ဂလိုမွာတာေပါ့။ အကယ္၍ ဆံသဆရာဆို သားအလုပ္က Client ေတြနဲ႔အျမဲေတြ႔ေနရတာ၊ ဆံပင္ေကာင္းေကာင္းျဖီးသြားလို႔ေျပာမွာေပါ့... ေနာ့္။