ဆဲခံရတာေတြ၊ တြန္းလွည္းၾကိတ္ခံရတာေတြ ထားလိုက္ကိစၥမရိွေသးဘူး။ တကယ့္ျပႆနာက ကို္ယ္တက္တဲ႔ေျခကားထစ္ စုစုေပါင္းအေရအတြက္က စံု ဂဏန္းျဖစ္ေနေတာ့မွ တက္တာ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ေျခကားက ၃ ထစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၅ ထစ္ဆိုျပီး မ ဂဏန္းျဖစ္ေနရင္ ညာဘက္ေျခနဲ႔ အတက္စ၊ အတက္ဆံုးလို့ရတယ္။ စံု ဂဏန္းဆိုေတာ့ ညာဘက္ေျခနဲ႔စတက္ရင္ ဘယ္ဘက္နဲ႔ဆံုးရေတာ့မေပါ့။ အဲ… တစ္နည္းေတာ့ရိွတယ္။ ေလွကားတက္ေနရင္း လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းရင္ေတာ့ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကို့ရုိ့ကားရား ျဖစ္မယ့္အလုပ္။ မမိုက္ေသးဘူး။
အင္း… ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီျပႆနာမ်ိဳးက ကြ်န္ေတာ့တို႔ ပညာေရးမွာ ၾကံဳ ေတြ့ေနရတဲ႔ ျပႆနာမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ တူသားဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို့ေတြ Diploma ရေအာင္ယူၾက၊ Degree ဆက္တက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတယ္ဆိုတာ ပညာေရးေလွကားကို တက္ေနၾကတာကလား။ အခ်ိဳ႔လူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ မ ဂဏန္းေလွကားေပၚက်ျပီး ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ႔ ဘာသာကို ငယ္ငယ္ထဲက သင္ယူ၊ အဲဒါနဲ႔ဘဲ အလုပ္လုပ္နိုင္တဲ႔ အထိျဖစ္ေျမာက္သြားၾကတာမ်ိဳးရိွသလို စံု ဂဏန္းေလွကားေပၚက်လို့ ကိုယ္မၾကိဳက္တဲ႔ လိုင္းကိုသင္ယူလာရျပီးမွ အစဥ္ေျပတဲ႔ career တစ္ခုေပၚေရာက္သြားတဲ့သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးေပါ့ေလ။
အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းတစ္၀က္က်မွ ေျခေထာက္ေျပာင္းတဲ႔ ကို့ရို့ကားရားေကာင္ေလးေပါ့ဗ်ာ။ အရင္ကေတာ့ S’pore လာခ်င္လြန္းလို႔ တစ္ပိုင္းနဲ႔ တစ္ျခမ္းေသမတတ္။ ဂလိုနဲ႔ရရာ Engineering ဆိုတဲ႔လိုင္းၾကီးယူျပီး SP ေရာက္လာ။ မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ကုန္တဲ႔ ဘာသာေတြကိုသင္ယူျပီး ခုဆို Diploma ေတာင္ရခဲ့ျပီေလ။ ကဲ….. ခုမွအျခားလိုင္းကိုေျပာင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာ။ Uni ေတြကေတာ့ လက္ခံပါရဲ႔၊ ေနာက္ ၄နွစ္ထက္တက္ရမယ္တဲ႔….. ။ ဘိုးေတာ္ျဖစ္မွ Degree ရမယ့္ကိန္းမို့နွေျမာေတာေသာနဲ႔ဘဲ တာ့တာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။ (ရႊတ္)။ ခုေတာ့ AUS Uni က Feb intake မေခၚခင္ၾကားထဲမွာ ဘာသင္တန္းတက္ရမလဲလို့စံုစမ္းေနပါတယ္။ (Open for suggestions)
သင္ေရာ ဘယ္ေလွကားကို ဘယ္လိုမ်ားတက္ေနပါသလဲ? (ေလွကားေပၚ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနတယ္လို့ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္။)
ခ။ ။ “အဲဒီ့ေကာင္ ငတံုး။ အျမဲတမ္း လမ္းေသကဘဲသြားတယ္။”
တိန္။ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ငတံုးတဲ႔။ သူတို့ေျပာတဲ႔ လမ္းေသဆိုတာကို ငံုၾကည့္မိေတာ့ အျဖဴနဲ႔အနက္ၾကားေတြကို ေတြ့သည္။ ျမင္းက်ားျဖတ္ကူးျခင္း ဆိုတဲ႔ Zebra crossing ေပၚမွာကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတာပါ။
“ဟုတ္ပါ့။ ဒီကျဖတ္လိုက္ရင္ နီးနီးေလးဟာကို။ လအ။”
အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂလိုဂလို ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ျပီး မ်ဥ္းၾကားနဲ႔ တစ္ေပေလာက္ေ၀းတဲ႔ ေနရာကေန လမ္းမကိုျဖတ္ကူးသြားၾကသည္။
ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နားက မ်ဥ္းၾကားကိုေရာက္တိုင္း သည္ျပႆနာျဖစ္သည္။ “ငါ့ေျခလွမ္းက မွန္တယ္ကြ။ ငါကစည္းမ်ဥ္းေဘာင္ထဲမွာေလွ်ာက္တာ။ အႏာၱရာယ္ကင္းတယ္ေလ။ မ်ဥ္းၾကားျဖတ္တာတင္မဟုတ္ဘူး။ အျခားကိစၥေတြမွာလည္း မွန္ကန္တဲ႔ ေျခလွမ္းလွမ္းမွ အႏာၱရာယ္ မျဖစ္မွာ။”
ကြ်န္ေတာ္ ဆရာၾကီးပံုဖမ္း၍ ေျပာေလ့ရိွေသာစကား။
“အဲဒီ Theory ေတြက ၁၉ရာစုနွစ္ကဟာေတြ။ ခုေခာတ္မွာ အေရးၾကီးတာက မွန္ကန္တဲ႔ေျခလွမ္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူအရင္ တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္မလဲဆိုတာ ျဖစ္ေနျပီ။”
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းၾကီး ရဲေခါင္ျပန္ေခ်ပေလ့ရိွေသာစကား။
ဘယ္သူမွားလဲ၊ မွန္လဲကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွလြဲ၍ အျခားသူငယ္ခ်င္းအားလံုး မ်ဥ္းၾကားနွင့္ တစ္ေပအကြာကလမ္းမေပၚတြင္ ေက်နပ္စြာေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကျခင္းကိုပင္…။ ။
