အေဖ ရဲ႔သား

ၾသ... ဒီ blog ေလးကိုေတာင္လွည္႔မၾကည္႔ျဖစ္တာအေတာ္ၾကာေနပါ့လား။ ဖုန္မကဘူး၊ မိႈေတာင္တက္ေနေလာက္ျပီ။ Post အသစ္ေတြကို ေရးေတာ့ေရးျဖစ္ပါတယ္။ Publish လုပ္ဖို႔မအားနိုင္ဘူးျဖစ္ေနလို႔..... ဒီေန႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရးထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းတိုေလးရဲ႔ နိဒါန္းတစ္ပိုင္းတစ္စေလးကို မရရေအာင္တင္လိုက္ပါတယ္။ Enjoy... :)

အေဖ။ ။
အေဖ ဆိုေသာ စကားလံုးအားၾကားလိုက္ရသည္နွင္႔ ငယ္စဥ္က အေဖကြ်န္ေတာ့ကို စာသင္ေပးေနေသာ ပံုရိပ္၊ ပံုျပင္ေျပာျပေနေသာ ပံုရိပ္တို႔ တစ္ဖြားဖြားေပၚကာလာ၏။ အေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္ေကာင္း တစ္ေယာက္၊ အေမ့ ခင္ပြန္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ အရာအားလံုးထက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုကို ပိုအေလးထားတယ္ဆိုတာ အေဖဖြင္႔ထုတ္မေျပာေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားမိရပါတယ္။

“သားတစ္ေယာက္ထဲရိွလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေအးေဆးဘဲဗ်ိဳ႔။ ဒီေကာင္က ၾကီးလာရင္အားကိုးရမွာဗ်။” ဟူ၍မိတ္ေဆြတို႔အား အေဖေျပာေလတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ေလဘ၀င္ဟပ္၍ မဆံုးနိုင္ခဲ႔။ အေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အသိဆံုးသူျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္သည္တို႔ကို အေလးထားရံု၊ သိရုံသာမက မရရေအာင္လည္း ျဖည္႔စြမ္းေပးသည္။

အလုပ္ေတြရိွလ်က္နွင္႔ပင္ ၃လတစ္ခါ မိသားစုအေပ်ာ္ခရီး အတူထြက္တာေတြ၊ မနက္အေစာထစရာ ရိွလ်က္နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္မအိပ္မခ်င္း ပံုေျပာျပတာေတြ….. အေဖ့ေမတၱာကို ငယ္စဥ္ဘ၀က ကြ်န္ေတာ္အျပည္႔အ၀ ခံစားခဲ႔ရပါသည္။

သို႔ေသာ္….. ထိုအခ်ိန္တို႔ကို ယခုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္မရနိုင္ေတာ့ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ ၇နွစ္သားအရြယ္တြင္ ယခင္ဘိုးဘြားပိုင္ေကာ္ဖီျခံကို အေဖထိုးခ်ဲ႔ကာ ေကာ္ဖီစက္ရံုတည္ခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အေဖသည္အျခားသူတစ္ေယာက္၊ အျခားသူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိပင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ပါသည္။ အျမဲတေစ ျပံဳးရႊင္ေနေသာ အေဖ့မ်က္နွာသည္ပင္ ယခုအခါခက္ထန္လာခဲ႔ျပီ။ အေဖညညဆို အိမ္ျပန္ေနာက္က်သည္။ ၄၊ ၅ ရက္ဆက္တိုက္ စက္ရံုမွာဘဲအိပ္ျဖစ္ခဲ႔သည္႔ ညေပါင္းလည္းမနည္းေတာ့။ အေဖ႔ညအိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္တို႔ကိုပင္ မၾကားရသည္မွာၾကာေလျပီ။ အရင္တုန္းက မိသားစု ၃ေယာက္ထမင္းလက္ဆံုစားခဲ႔ သည္႔စားပဲြ၀ိုင္းၾကီးလည္ စတိုခန္းသုိ႔ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ဒါေတြကို အေဖမသိပါ။ ဂရုလည္းမစိုက္ခဲ႔ပါ။ စက္ရုံ စရင္းဇယားေတြထဲမွာပင္ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ႔သည္။

ကြ်န္ေတာ္ ၁၂နွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔ မေရာက္ခင္တစ္ေန႔၊ အေဖ့အား နာၾကည္းခ႔ဲေသာေန႔၊ ထိုေန႔က အေမအိမ္ေပၚမွ ဆင္းသည္။

ဆက္ပါဦးမည္...

ဒိုင္ယာရီေလး

အေဖေျပာဖူးတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ စိတ္ထဲမွာခုထိ စဲြေနလို႔ အားလံုးနဲ႔ share လုပ္ျဖစ္သြားတာ။

“အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကိုနားမလည္ေပးဘူးဗ်ာ။ အေဖလုပ္ခ်င္တာၾကီးဘဲ အေဖသိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အခု ၁၀တန္းေအာင္ျပီးျပီဗ်။ ကေလးေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အရင္ကလို အေဖေပးသမွ်အမိန္႔ေတြကို တစ္ခြန္းျပန္မေျပာဘဲ ခံလာတဲ႔အေကာင္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒိုင္ယာရီ၊ ဒိုင္ယာရီ။ ခုလည္းလာျပန္ပလား၊ ဒီဒိုင္ယာရီဆိုတဲ႔ဟာ။ စာစေရးတတ္ကထဲက ဒိုင္ယာရီဘဲေရးလာရတာ။ ပထမတန္းမွာ အဆင္႔ ၁ ရေတာ့လည္း ဆုေပးတာတဲ႔၊ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္။ ထူးခြ်န္ေျဖတာေအာင္တုန္းကလည္း ဒီဒိုင္ယာရီဘဲ။ သူမ်ားေတြ MP4 ေတြ၊ ကတ္ဆက္ေတြ အိမ္ကဆုေပးတာဆိုျပီးလာၾကြားတဲ႔အခ်ိန္ အေဖ႔သား ေဟာဒီ႔ကေကာင္ၾကီးက ဒိုင္ယာရီကိုဘဲ ေန႔စဥ္ကုန္းေရးေနခဲ႔ရတာ။ “
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုပင္အံ့ၾသမဆံုးျဖစ္ရပါသည္။ တစ္သက္လံုးတစ္ခါမွ မိဘကို “မဟုတ္ဘူး” လို႔ေတာင္မျငင္းခဲ႔တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္၊ ခုေတာ့အေဖ႔ကို ခါးသီးစြာပင္ျပန္ေအာ္ေနမိပါလား။ အေဖလည္းအေတာ္ shock သြားပံုရသည္။ စကားတစ္လံုးမွျပန္မေျပာဘဲ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုပင္ ထူးဆန္းစြာၾကည္႔ေန၏။ ထိမ္း၍မရေတာ့ပါ။ ၁၅နွစ္လံုးလံုးမ်ိဳသိပ္ခဲ႔ရတဲ႔ နာက်င္မႈေတြ
အားလံုးပြင္႔အန္ထြက္လာခဲ႔သည္။

“ ခုကြ်န္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားထားျပီးျပီဗ်။ ကားအသစ္ရရင္အားလံုးကိုေခၚျပီး ျမိဳ႔တစ္ပါတ္ ပတ္မယ္လို႔လည္း ခ်ိန္းျပီးျပီ။ ခုအေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီဒိုင္ယာရီစာအုပ္ၾကီးဘဲ လာေပးေတာ့ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုဘယ္လိုမ်က္နွာနဲ႔ဆက္ေပါင္းရေတာ့မလဲ။ ဒိုင္ယာရီဆိုတာၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ေရးခ်င္လြန္းလို႔ေရးတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ အေဖစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေရးျပေနရတာ။ အရင္တုန္းက လက္ေဆာင္ဆိုတာနဲ႔ ဒိုင္ယာရီဘဲေပးေနခဲ႔တာကို ထားပါေတာ့။ ဒီတစ္ခါ ၁၀တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးပါရင္ ကားေလးတစ္စီး၀ယ္ေပးပါလို႔ အေသအခ်ာေျပာထားရဲ႔သားနဲ႔။ အဲဒါကိုဗ်ာ၊ အေဖက….. ”

ကြ်န္ေတာ့္အသံတိမ္၀င္သြားခဲ႔သည္။ အျမင္အာရံုသည္လည္းမ်က္ရည္စတို႔ျဖင္႔ ေ၀၀ါးလာသည္။ ရိွရိွသမွ် ေဒါသအားတို႔ျဖင္႔ အေဖလက္ေဆာင္ေပးေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ပစ္ခ်ကာ ကြ်န္ေတာ္အေဖ႔ကိုေက်ာခိုင္းခဲ႔သည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ထိုေန႔က ကြ်န္ေတာ္အိမ္ေပၚကဆင္းလာသည္႔ေန႔ပင္…..


သူငယ္ခ်င္း မ်ိဳးေအာင္အိမ္တြင္ ညအိပ္ညေနတည္းလာခဲ႔ရာ ၂ရက္ေျမာက္ေသာေန႔… ၾကီးေမ ဖုန္းဆက္လာသည္။ အေဖ ေသြးတိုးျပီးအိပ္ရာထဲလဲေနတယ္တဲ႔… ကြ်န္ေတာ္႔ေၾကာင္႔ဘဲ္ျဖစ္ရမည္။ အေဖကေဒါသထြက္ရင္ ေသြးတိုးတတ္သည္ မဟုတ္လား။ ကြ်န္ေတာ္ အေဖကိုသြားၾကည္႔ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အေဖအားေတာင္းပန္ရန္ အစီအစဥ္မရိွ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကမွန္သည္ဟု ခိုင္ခိုင္မာမာယူဆျမဲပင္္။

အေဖ႔အခန္းသည္ ေဆးနံ႔တို႔ျဖင္႔ပိတ္ေလွာင္ေန၏။ အေဖကေတာ့ ခုတင္ေပၚတြင္ ေခြေခြေလးအိပ္ေနသည္။ နေဘးတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၁၀တန္းဂုဏ္ထူးရသျဖင္႔လက္ေဆာင္ေပးထားေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို အိမ္ေပၚမွဆင္းေစခဲ႔ေသာ စာအုပ္။ ဘာေၾကာင္႔ဟူေသာ တိက်သည္႔အေၾကာင္းျပခ်က္မရိွဘဲ ထိုစာအုပ္ကိုကြ်န္ေတာ္ကိုင္ၾကည္႔မိသည္။ စာအုပ္အဖံုးကိုအလွန္….. ေသသပ္လွပေသာ စာအုပ္အဖံုးေနာက္တြင္ Tape ျဖင္႔အေသအခ်ာကပ္ထားေသာ ေသာ႔တြဲတစ္တဲြ နွင္႔ စာတိုေလးတစ္ပုဒ္ ကြ်န္ေတာ့မ်က္စိေရွ႔ေရာက္လာသည္။ စာတိုေလးေရးထားသည္မွာ… “ ၁၀ တန္းကိုထူးခြ်န္စြာေအာင္ျမင္တဲ႔အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္၊ ငါ႔သား။ လုပ္သင္႔တာေတြလုပ္ျပီး လုပ္ခ်င္တာေတြလည္းလုပ္ရမွာေပါ့။ ဒီမွာ မင္းလိုခ်င္တဲ႔ ကား။ လိွမ္႔ခ်င္ရာလိွမ္႔ေပေတာ့” တဲ႔။

ကြ်န္ေတာ္႔ ပါးျပင္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင္႔ ပူေႏြးသြားခဲ႔ရပါသည္။

ရယ္ေမာျခင္း (၆)

Confident or confidential???

A young boy asks his Dad, "What is the difference between confident and confidential?"

Dad says, "You are my son, I'm confident about that. Your friend over there, is also my son, that's confidential!"

ရယ္ေမာျခင္း (၅)

လင္မယားခ်င္းစိတ္သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္ရင္ ရန္ျဖစ္မေနၾကပါနဲ့။ ဒီစနစ္ေလးကိုက်င့္သံုးၾကည့္လုိက္ပါလား... XD

Husband: "When I get mad at you, you never fight back. How do you control your anger?"

Wife: "I clean the toilet."

Husband: "How does that help?"

Wife: "I clean it with your toothbrush.

ရယ္ေမာျခင္း (၄)

ဟာသခ်ည္းသက္သက္ဘဲဆိုပ်င္းသြားမွာစိုးလုိ့ ဒီတစ္ခါ ေမးခြန္းတိုဟာသေလး Post လုပ္လိုက္ပါတယ္။

It go in dry, it come out wet. The stronger it in, the stronger it get. We can have it on table just you and me, or on bed for better feel. What is it???
ဟိတ္ဟိတ္ဟိတ္...သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ၊ မဟုတ္မဟတ္ေတြေတြးမေနနဲ့ေနာ္။ အဲဒါ Teabag ဗ်။ :P

ရယ္ေမာျခင္း (၃)

အပါတ္တိုင္း စေနေန့ည ၁၁:၅၉ ဆိုရင္ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ရယ္ေမာျခင္းေတြကို အားလံုးနဲ့မွ်ေ၀ခံစားေနၾကပါ။ ခုလည္းမပ်က္မကြက္ လာပါျပီတဲ့ခင္ဗ်ာ။

လူနာ၏ သြားမ်ားသည္ ပိုးစားပ်က္စီးေနရံုမက ေရာဂါပိုး၀င္ျပီးအနာေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ထို့ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္က ...
"ခင္ဗ်ားေရာဂါက ေတာ္ရံုနဲ့မရဘူး၊ Antibiotic နဲ့ကုမွျဖစ္မယ္"
"ဟင္...ဒုကၡဘဲ၊ ဆရာဘဲျဖစ္ေအာင္ ကုေပးလို့မရဘူးလား၊ ဆရာ့အေဒၚဆီေျပာင္းျပီေတာ့ မကုပါရေစနဲ့ေတာ့" ဟုျပာျပာသလဲေတာင္းပန္ေလသည္။

"ရယ္ေမာျခင္း (၂)"

ကြ်န္ေတာ္က ရိုးရိုးဟာသေတြထက္ နည္းနည္းစဥ္းစားျပီးမွာရီရတဲ့ဟာမ်ိဳးကိုပိုၾကိဳက္တယ္။ အဲဒါမ်ိဳးက စိတ္ထဲမွာစဲြသြားျပီး တစ္န့ံုန့ံုေတြးရင္းျပံဳးမိေနတတ္တာေလ။ ဥပမာ ဒီလိုမ်ိဳးေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ဆံုၾကသည္။
တစ္ေယာက္က... "မင္းနဲ့ငါမေတြ့တာေတာင္ လ အေတာ္ၾကာသြားျပီေနာ္"
"ေအးကြ၊ မင္းမိန္းမေမြးျပီးကတည္းကဘဲ၊ ဒါနဲ့မင္းရဲ့သားေလး အေတာ္တတ္ေနျပီလား"
"ေအး...ကေလးကေတာ္ေတာ္ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ကြ၊ ခုမွေျခာက္လသားပဲရိွေသးတယ္၊ အေဖကိုေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနျပီ" ဟုခပ္ၾကြားၾကြားေျပာသည္။
ထိုအခါသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက... "ေဟ၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့မင္းအိမ္ကို ငါလာလည္လို့မျဖစ္ဘူးထင္တယ္"